Янкоўскі Антон

Нататкі ў начным цягніку. Рэфран

2010-04-19T00:20:00.000+03:00

Агеньчыкі-вочкі
свецяць у вокны,
усміхаюцца
ліхтарыкі-вусны,
хістае светлыя вочкі
веснавы вятрыска,
і дождж размаўляе
з цаглянай платформай,
а ў начной цішыні
цягнік разрывае
прасторы сцяну
і мчыць пасажыраў
насустрач
няздзейсненай мары.

Нататкі ў начным цягніку.Частка 4. Каханне

2010-04-19T00:12:00.003+03:00

У цягніку едзе сотні людзей. Незнаёмых, вясёлых і сумных, разгубленых і задумлівых. Яны ўсміхаюцца табе, праходзяць побач, просяць дапамагчы апусціць верхнюю ляжанку. Ты глядзіш на іх і разумееш, што кожны з іх падарожнік, толькі з іншай мэтай, іншай матывацыяй. Нехта едзе да дому, а іншыя ў госці. Адныя з сем’ямі, другія парай, а нехта асобна. У кожнага свой прыпынак. Кагосьці там чакаюць, а кагосьці не. Адны проста едуць, а іншыя – падарожнічаюць. Ніці гэтых людзей на 7 гадзін пераплятаюцца ў адну стужку, якая цягнецца чыгуначным шлейфам па выкладзеных на зямлі жалезных рэйках. Гэтых розных людзей аб’ядноўвае адзін цягнік. І я сярод іх. Еду на сустрачу да той, якая мяне чакае, кахае, сумуе і лічыць хвіліны да нашай сустрэчы…
Каханне – вось галоўная матывацыя для майго падарожжа. Пераадолець адлегласць, змагацца са сном, перамагаць сум, вырывацца з штодзённасці – і ўсё дзеля кахання. Яно адзінае даруе надзею на будучае, яно прымушае цябе крочыць наперад, знаходзіць у нутры сябе мужнасць і веру, яна ператварае твае жаданні ў падарожжа. Яно – гэта каханне – надзяляе тваё жыццё сэнсам, а самае галоўнае – ператварае цябе ў Чалавека. Яно надзяляе цябе лёгкасцю і ты пачынаеш жыць па-за рэчаіснасцю, ты заўважаеш кроплі вады на акне, разумееш размову ветра і знаходзіш рыфму ў рытмічным стуку калёс, ты ўсміхаешся хатам-агеньчыкам – бо кахаеш! Шчыра. Аддана. І не просіш нічога ў замен. Проста кахаеш. Адно гэта пачуцце надзяляе цябе магічным дарам – размаўляць з Сусветам, разумець і адчуваць яго рух. Ты робішся часткай ланцужка вечнасці.
Ты едзеш у цягніку, пішаш у нататнік свае думкі, адчуванні, разважанні – і ўсё толькі таму, што кахаеш… проста кахаеш…

P.S.: падзяка нататніку

Калі застаешся сам-насам з сваімі думкамі, развагамі, калі адзін едзеш у цягніку, а навокал незнаёмыя людзі, і ўсе кладуцца спаць, калі не хапае суразмоўцы, то заўсёды дастаеш з заплечніка нататнік з асадкай і пачынаеш пісаць… Пісаць пра тое, што зараз напаўняе тваё нутро: пра каханне і сум, веру і расчараванні, пачынаеш занатоўваць свае назіранні, а ўражанні ператвараць у літары на аркушы. І гэта прыносіць табе асалоду, якая цябе акрыляе і падымае па-над цягніком… на 7 гадзін…

Паўкрока

2010-04-17T00:30:00.003+03:00

Паўкрока да мары
І вось яно – шчасце!
Крануў бы рукамі,
Зрабіў бы – уласным.
Ды толькі паўкрока зрабіць застаецца.
Ад страху так моцна калоціцца сэрца.

Згубіць я баюся.
З нічым зноў застацца.
Вось заўтра прачнуся:
Няма болей шчасця.
І тыя паўкрока, што мне засталіся,
Камусьці, напэўна, так лёгка даліся.

Паўкрока да мары,
Да мары адзінай,
Жыццё што давала
Ў цяжкія хвіліны:
І ў летнюю спёку, і ў холад сцюдзёны –
Заўсёды і ўсюды хадзіла са мною.

Дык злітуйся, Божа,
Пашлі сілы болей,
Каб я падарожжа
Рашуча адолеў
І змог сваю мару жаданую здзейсніць –
Знайсці сваё месца ў вялікім Сусвеце!

Гэты верш быў напісаны ў 2003 годзе падчас абітуры. перачытаў і захацелася выкінуць. на фота я ўжо на першым курсе.

Усмешка маці

2010-04-14T00:29:00.003+03:00

Прысвечана маёй матулі Ірыне Янкоўскай

Што даражэй за ўсё на свеце,
Што гоіць раны, болі лечыць,
Што быццам сонца ноччу свеціць,
Даруе свет дарослым дзецям?

А даражэй за ветру спевы,
За сонца свет і шолах дрэваў,
За перамогу ў фестывалі,
За ўзнагароды і медалі,
За званні, тытулы, пасады,
І кілаграмы шакаладу,
За грошы, зліткі залатыя,
Катэджы і аўтамабілі,
За радасць чалавекам звацца –
Мне даражэй усмешка маці!

Калі надвор’е не пасуе,
Зноў маці ля акна сумуе:
Хваробы не даюць спакою,
А старасць кліча сівізною,
Мінаюць дні бесперапынна
Развагамі ў пакоях пыльных,
А ад самоты ў чалавека
Штодзень макрэюць векі.
І ты, вярнуўшыся да дому,
Ў вачах яе чытаеш стому...

І разумееш, што на свеце
Шчаслівымі бываюць дзеці,
Калі сям’я уся збярэцца –
Й матуля нашая смяецца!

Анекдот

2010-04-11T03:48:00.006+03:00

На днях вычытаў адзін вельмі жыццёвы анекдот, з якога смяюцца ўсе! З чаго, праўда, тут смяяцца? :(

А вось і ён:

"У сваім сямейным бюджэце я адчуваю сябе адукацыяй і культурай!"

Дождж

2010-04-07T00:28:00.002+03:00

Гэты дождж –
Гэта слёзы матулі,
Што па дзетках сумуе,
Ім памылкі даруе,
Песнь пяе.

Гэты дождж –
Гэта люстра настрою,
Што ільецца вадою
З вышыні на прасторы –
Ціхі спеў.

Гэты дождж –
Гэта рэха краіны,
Яе боль па руінах,
Ў так малітве Радзімы
Кропляў стук.

Гэты дождж
Тых людзе акрыляе,
Над зямлёй падымае,
Хто заўсёды спявае
Пад дажджом.

Я змяняюся, сталею, разумнею…

2010-04-04T01:47:00.003+03:00

Пераглядзеў свае фотаздымкі і за апошнія часы знайшоў некалькі фотаздымкаў з сваіх Дзён нараджэнняў. З бліжэйшых, і атрымалася, што ўсе яны з цотных гадоў.
Першы фотаздымак – мне стукнула 20! Тады я на свой Дзень нараджэння зрабіў немагчымае: сабраў амаль усю нашу групу. Некаторыя людзі прыходзілі і разыходзіліся, у 2 не атрымалася, але за сталом пабывалі амаль усе. Весяла тады было!

Другі фотаздымак – мне 22! Тады сабраў на “Хатцы бабра” многіх сваіх знаёмых з розных кругоў зносін. Што прыемна, прыехала мая аднакласніца Алёна з Віцебска. Свята атрымалася вельмі вясёлым, разнастайным у плане гульняў, забаў, прыколаў. Я нават з гэтай нагоды выпусціў значакі “А мне 22!” з маім тварам.

Трэці – мне 24! Як пісаў ніжэй, залётаўся як сабака, вось і ўсмешка атрымалася стомленая…

Паглядзіш фотаздымкі, і падумаеш – так класна было… а што яшчэ чакае?

Першакрасавіцкія ўсмешкі :)

2010-04-04T01:30:00.001+03:00

Першага красавіка – так званы Дзень Дурня, дзень усмешак і жартаў, падманаў і разводаў. У гэтым годзе мяне наведала натхненне, і некалькі чалавек папаліся пад маю “гарачую руку”. Усе жарты былі не вельмі жорсткія. Я спрабаваў, ўспомніць, хто чым зараз жыве, што каго ў дадзены час хвалюе, для каго што зараз вельмі важна. Так некалькі чалавек шукалі мяне ў кабінетах, дзе мяне і блізка не было. Адна знаёмая думала, як выдаляць са сваёй старонкі порна надпісы (у яе ўжо быў горкі вопыт), другая датэлефаноўвалася сваёй матулі, у трэцяй страшны вірус павінен быў адключыць яе кампутар, а яшчэ адна з поў дарогі вярнулася ў каледж запісваць відэа сваёй дыпломкі, якое па маім словах ужо алічбавалі. Усе жарты простыя, але людзі павяліся адразу, бо гэта іх зараз хвалявала. Думаецца, менавіта таму іх было так лёгка абвесці вакол пальца.
Не крыўдуйце, паважаныя. Памятайце, смех падаўжае жыццё. Жартуйце над астатнімі! А яшчэ мы паставілі ў каледжы мастацтваў мерапрыемства прысвечанае дню Дурня. Дыпломны праект студэнта 301 групы Рамы Казакевіча.

Калі бракуе часу… цішыня

2010-04-03T15:04:00.002+03:00

Сапраўды, калі бракуе вольнага часу, то ў інтэрнэт прасторах – цішыня. Кажу пра сябе. Зрэшты таму, што блогі і сайт Начы для мяне – хобі. А асноўная праца – гэта рэжысура і выкладчыцкая дзейнасць. Навучанне студэнтаў, падрыхтоўка і правядзенне канцэртаў – у дадзены адрэзак часу займаюць вельмі шмат часу. Графік такі насычаны, што даводзіцца адначасова рыхтаваць некалькі канцэртаў. Блага, некаторыя з іх – гэта дыпломныя праекты маіх студэнтаў, і частку працы выконваюць яны. Але адказнасць за мерапрыемства ляжыць на мне вырашэнне некаторых пытанняў і дамаўленне з калектывамі ў асноўным на мне. А тут яшчэ падвярнулася магчымасць паспрабаваць сябе на абласной сцэне. Усё збілася ў адзін ком, так што нават свой Дзень нараджэнне толкам не адсвяткаваў, матаўся з раніцы да вечара: з прагляду на рэпетыцыю, з рэпетыцыі на пары, з пар у абвыканкам, і зноў на рэпетыцыю!!! Толькі позна вечарам выпіў некалькі грам за сваё здароўе :)!
І як заўсёды ў такія моманты бракуе часу на інтэрнэт-рэсурсы. На напісанне і выкідванне пастаў і навін, хаця яны і чакаюць сваёй чаргі. Але ні часу не сілаў… спадзяюся, хутка тэмп жыцця нармалізуецца, і зноў можна будзе нешта пісаць, фатаграфаваць і папаўняць навінамі сайт вёскі Нача.
P.S. На фота я на сваё 22-годзе.

Вочы блакіту

2010-04-03T14:33:00.002+03:00

Гэты верш быў напісаны роўна 5 год таму ў мой Дзень нараджэння і прысвяціў я го сам сабе. Тады я яшчэ часцей пісаў на рускай мове. Таму і вершу таму было суджана нараджіцца рускамоўным. Але пазней мая добрая знаёмая Ева Гілевіч пераклала яго на беларускую мову. Дзякуй ёй за гэта. Ніжэй змешчаны верш "Вочы блакіту" на двух мовах.

Голубые глаза

Голубые глаза.
Отражаются в них васильки,
Облака, что по небу плыли,
Светло-синее русло реки,
И кораблик плывёт.

Голубые глаза.
С глубиною в один океан,
Различают добро и обман,
Тишиною плывут по волнам,
И вокруг корабли.

Голубые глаза.
Из нутрии наблюдают себя,
Погружают душу в зеркала,
Ведь всегда в отраженье стекла,
Там плывут корабли.

Вочы блакіту

Вочы блакіту.
Люстрам у іх васількі,
І аблокі, што ў небе плылі,
Светла-сіняя стужка ракі,
І караблік плыве.

Вочы блакіту.
З глыбінёю ў адзін акеян,
Разумеюць дабро і падман,
Замест вёслаў у іх цішыня,
І вакол караблі.

Вочы блакіту.
Яны бачаць сапраўднае “Я”,
Ў іх люстэрках святлее душа,
Бо заўсёды ў кавалачках шкла,
Там плывуць караблі.

Мой Дзень нараджэння :) !

2010-03-29T00:41:00.000+03:00

Ваш падарунак – Сонечная вуліца

Так, гэта тая самая вуліца з мястэчка Вашага дзяцінства. І не бяда, што яна з тых часоў змянілася, але ўсярэдзіне Вас яна заўсёды застанецца такой, як перш. Вы будзеце ўспамінаць аб гэтай сонечнай вуліцы кожны раз, калі Вам стане дрэнна і цяжка. Яна здрадзіць Вам сіл і дапаможа пераадолець любыя цяжкасці!strong>

Атрымай свій падарунак

Нататкі ў начным цягніку. Частка 3

2010-03-17T00:43:00.001+02:00

Частка 3. Падарожжа

Калі ты сядаеш у цягнік і ён кранаецца з месца – лічы, што тваё падарожжа пачалося. Але ці тут пачатак? Тут у цягніку? Можа ля касы? Ці ў тваёй свядомасці? Стоячы на скрыжаванні, ты чакаеш сігнала святлафора, хаця ўжо даўно ведаеш, куды ідзеш і навошта. Ты выбіраеш падарожжа, прымаеш выпрабаванне лёса, адказваеш на авантуру – і едзеш! А каля касы ты ўжо стаіш і думаеш, колькі грошаў аддаць за квіток, а ў цягніку ўжо чакаеш таго, што цябе чакае за паваротам. Ты прымаеш выклік і едзеш насустрач прыгодам, знаёмішся з жыццём, назіраеш за наваколлем. Ты нібы ператвараешся ў прастору і нібы малекула крочыш па нябачнай дарозе. Ты свабодны, лёгкі ляціш насустрач свайму лёсу. Сядзіш у цягніку, а нібы знаходзішся ў бязважкасці. Твае думкі акрыляюць цябе, тваё натхненне дорыць табе крылы, і ты нібы зліваешся з Сусветам. Ты глядзіш на свет зверху, падарожнічаеш на вечнасці, занатоўваючы кожнае імгненне свайго вольнага існавання ў нататніку… на вечна…

Ніхто не ў чым не вінаваты...

2010-03-14T12:02:00.002+02:00

Ніхто не ў чым не вінаваты,
Такі наш лёс, такая карма:
Усё выносіць з рознай хаты,
Затым здаваць бутэлькі ў краму.

Такі наш лёс: ісці кагалам
І моўчкі зносіць прыніжэнні.
Схаваны гонар пад курганам,
А ўсе курганы – на знішчэнне.

Ў паперах не знайсці адказу –
Ўсё перапіс перапісала,
Нібы традыцыі адразу
Ўсе трактарамі зруйнавалі.

І крочыш па пустой дарозе,
На ростанях стаіш што ранак.
Сумленне вінен замарозіць,
Каб у жыцці знайсці прыстанак.

І хочацца смяяцца слёзна
З навінаў на тэлеэкране,
Дзе кажа дзядзечка сур’ёзна,
Што нас алкагалізм знішчае…

Ды ранкам на ўзбярэжжы рэчкі
З гарачым кубачкам гарбаты
Прыходзіш да высновы вечнай:
Ва ўсім мы самі вінаваты!

Гэта мой апошні верш на сённяшні дзень.

Нататкі ў начным цягніку. Частка 2

2010-03-13T00:08:00.002+02:00

Частка 2. Натхненне

З дзяцінства не любіў ездзіць у цягніках. Не ведаю чаму, проста не падабаўся грукат колаў па жалезных шпалах. Але праўду кажуць, што ўсё ў нашым жыцці часова. Да ўсяго прывыкаеш, нават больш таго скажу: у кожным моманце жыцця знаходзіш свае дадатковыя бакі, на ўсё пачынаеш глядзець праз прызму аптымізма.
Зараз для мяне цягнік – гэта скарбонка з натхненнем. Ты сядаеш, глядзіш у акно, сочыш за пасажырамі – і цябе апаноўвае нейкае незразумелае пачуццё. Падарожжа, на якое ты рашыўся, акрыляе цябе. Ты, вырваўшыся з паўсядзённасці, робішся вольным, шчырым, чыстым і адкрытым – і ў нутры цябе нібы нараджаецца згустак светлай, пазітыўнай, лёгкай энергіі, якая авалодвае ўсім табой – і ты ёй падпарадкоўваешся! Ты бярэш асадку і пішаш. Эсэ, прозу, вершы, роздумы – проста пішаш, бо галоўнае, што гэты згустак ператвараецца ў матэрыяльны тэкст. Тэкст, які з’яўляецца маленькім дзіцяткам, якому так цікава глядзець на навакольны свет, прыносячы ў нутры сябе частку сэнсу яго існавання. А ты, такі расчулены, глядзіш на гэтыя маленечкія расчыненыя вочкі-кропачкі, усміхаешся ў адказ вуснам-працяжнікам, і дзівішся з залітых чырванню шчочак-клічнікаў!
Людзі гэта называюць натхненнем. І адчуць гэта можа толькі чыстая душа і вольнае сэрца. Натхненне – гэта інструмент вечнасці, які нараджае жыццё і ўвекавечвае яго на аркушы паперы. Увекавечвае тваю душу і сэрца насуперак тваёй матэрыяльнай смерці, надзяляе неўміручасцю… чалавека…

Свята дам!

2010-03-09T01:24:00.004+02:00

Віншую ўсіх з міжнародным жаночым днём і ў падарунак змяшчаю адзін з сваіх вельмі даўніх вершаў на тэматыку дадзенага свята. вершык на рускай мове, да гэтага яшчэ і жартоўны! Сасвятам, жанчыны і дзяўчаты!

ПРАЗДНИК ДАМ

Львы, макаки, бегемоты
Забрели раз на болото.
Отмечали «Праздник дам».
Ящик пива, водки два,
Без закуски, но с «травой»,
И два диска с «колбасой».
Правда, нет магнитофона,
И Ди-джей остался дома.
Ну, расселись, вроде, верно:
Все макаки на деревьях,
Бегемоты плюх в воду,
Львы с семьёй на берегу.
Разобрали все стаканы.
Водку – сильным, пиво – дамам.
Все расселись. Час настал.
Бегемот всем разливал.
Первый тост сказал царь лев:
-Пьём, народ, за королев!
Выпили, занюхав лапой,
И вскочили тут макаки:
-Между первой и второй
Перерывчик не большой.
Бегемот всем по второй
И сказал:
-Ну, тост за мной…
Следом третий за любовь.
Заиграла в венах кровь.
С львицей лев на брудершафт.
Бегемот, девчат собрав,
Рассказал, как он однажды
Загорал с женой на пляже,
Как пришла гиен орава,
Да к девчонкам приставала,
Как их браво защищал,
Грубиянов разбросал…
Но смеялись все девчонки,
Знали, врёт он, да и только.
Пальмы в миг зашевелились —
То макаки возбудились
И полезли обниматься,
В алы губы целоваться.
-Эй, закрыли балаган!—
Лев, как в рупор, прокричал.
Успокоился народ.
Взял бутылку бегемот:
-Наливаю, извиняйте.
Эй, стаканы подставляйте!
Тост четвёртый, пятый следом.
Чокнулся сосед с соседом.
Там передохнуть решили,
«Травки» дружно покурили,
По копаньям разбрели,
Разговоры завели.
Тост шестой, седьмой, восьмой…
Ящик кончился второй.
-Не задача, Малова-то.
Дали кто на что богаты!
Сбросились все по рублю
И отдали деньги льву.
Тот макак в ларёк послал,
Ящик водки заказал.
-А пока мы водку ждём,
Песенку давай спаём.
И запел тут весь народ,
Не впопад, кто как орёт:
Лев са львицей запевали,
Бегемот на бек-вакале…
Тут макаки прибежали,
Отдышавшись, прокричали:
-Водки, правда, не нашли.
Бляшку СЭМа принесли.
-А на сдачу два рубля
Пачку чипсов я взяла.
Все, увидев закусон,
Завизжали в унисон.
Вмиг наполнили стаканы.
-Эй, анну закуску дамам!—
Прокричала львица громко.
Все к пакету – нету только!
Где же чипсы? Кто украл?
-Это львы! – макак сказал.
-Как ты мог сказать такое,
Ты, создание тупое!
-Значит это бегемоты…
-Ты, макака, ляпнул что-то?
И пошёл раздор в народе:
Взял же чипсы кто-то вроде?!
-Бей макак! – сказала львица.—
Это всё они, тупицы!
Началась тут завируха:
Бьют по рёбрам, бьют по уху;
Мат на мате, стон на стоне –
Все бушуют, все в раздоре.
И о дружбе позабыли:
Всех помяли, всех побили.
И лежат бедняги-звери,
Да подсчитвают потери.
***
Тут голубка прилетела,
Да на дерево присела,
И подумала она:
«Во, народ гуляет, а?»

Нататкі ў начным цягніку

2010-03-07T00:43:00.002+02:00

Частка 1. Агеньчыкі-вочкі

Падарожжа ў цягніку. У Менск. Начным рэйсам. За акном цемра, толькі маленькія агеньчыкі далёкіх вёсак бы вочкі свецяць, глядзяць табе ў акно і жадаюць добрай дарогі. Яны цікуюць за цягнікамі, нібы старажылы сочаць за іх жыццём, прыслухоўваюцца да грукату колаў, што рэхам грымяць па наваколлю, зазіраюць у вокны, за якімі сядзяць падарожнікі. Яны зазіраюць у вочы людзям, нібы чытаюць іх лёсы, спачуваюць іх гору і шчыра радуюцца шырокім усмешкам…
І я гэтаксама зімовай ноччу еду да сваёй каханай. Гляджу ў акно і ўсміхаюся тым загадкавым агеньчыкам.
На вуліцы адліга. Снег вызваляе зямлю ад сну, нібы знімае коўдру пасля доўгай марознай ночы. Зіма саступае месца веснавому сонейку, саступае месца шчасцю, весялосці, каханню!
І я еду да каханай. Толькі робіцца самотна ад думкі, што наша жыццё, нашы адносіны – на адлегласці. Часовыя сустрэчы, кароткія – і зноў на тыдзень на адлегласці, нібы сядзіш у гурбе снегу і чакаеш адлігі. Сустрэчы ратуюць, даруюць табе асалоду, спаўняюць мару на імгненне, бо казалі сіноптыкі: на будні зноў чакаюцца маразы… і толькі цёплыя шапкі, рукавіцы, куртка ды мабільны тэлефон будзе ратаваць закаханыя сэрцы.
Адлегласць мае дваякі сэнс: з аднаго боку яна акамулюе тыднёвы сум у жарснае аднадзённае незабыўнае каханне; а з іншага боку – з’ядае нервы, нараджае сваркі, непаразуменні. Цяжка з ёй спрачацца і вызначаць яе дадатныя і адмоўныя бакі. Яна проста існуе – яна выпрабоўвае! І ты або прымаеш яе або кідаеш ёй выклік: ідзеш у касу, купляеш квіток і імчыш насустрач каханню! Стаіш з букетам кветак ля пад’езда і не верыш, што яна вось тут за дзвярыма, і адлегласці – няма. Хаця, прабачце, яна стаіць побач і ўсміхаецца, бо любіць тых, хто не баіцца падарожнічаць, для каго ёсць нешта большае, чым проста падпарадкоўвацца абставінам.
Лёс любіць моцных, авантурных, упэўненых, смелых і верных людзей. А агеньчыкі хатак усміхаюцца менавіта ім. Іншыя іх проста не заўважаюць. Яны кладуцца спаць, каб не заўважыць адлегласці і памыляюцца, бо адлегласці патрэбна глядзець у вочы, яе трэба разумець, адчуваць, з ёй не трэба мірыцца, ёй не трэба пярэчыць, а трэба проста зразумець, што яна часовая. Вечнымі застаюцца толькі агеньчыкі-вочкі… яны ўсміхаюцца падарожніку ў дарозе… кожнаму…

Хутка чытайце працяг: частку 2,3 і 4.

Першы дзень вясны

2010-03-01T00:41:00.004+02:00

* * *
Першы дзень вясны,
За акном адліга.
Нёманам плылі
І знікалі крыгі.
Пад мастом мастак
Маляваў карціну.
У яго вачах
Крыгі нарадзілі
Веснавы пейзаж.
Ды ў ільдзінках белых
Нібыта душа
Усміхалась небу.
І плылі ракой
“Караблі” у далі…
Следам за зімой
Мы вясну гукаем!

Апошні дзень зімы

2010-02-28T01:14:00.000+02:00

Сёння апошні дзень зімы, і мне самотна. Дзень з раніцы не задаўся, а пазней толькі марна і абыякава цягнуўся. Розныя не вельмі прыемныя здарэнні, сустрэчы, размовы, у выніку роздум над жыццём – усё так бессэнсоўна… абыякавасць і млявасць да жыцця…
Але ўсё заканчваецца, заўтра пачынаецца вясна, заўтра ўсё пачынаецца на ноў. Усё як ты захочаш, як ты сплануеш, як ты вырашыш. Усё залежыць толькі ад цябе!
Некалькі дурных і бессэнсоўных думак, каб падняць сабе настрой перад сном!
Усіх з пачаткам вясны! Памятайце, што сонейку заўсёды трэба ўсміхацца! Мяне гэтаму навучылі з дзяцінства…

Не руйнаваць!

2010-02-27T01:26:00.001+02:00

Апошні мой верш, на напісанне якога натхніла праграма “Обратный отсчёт”, у якой паказвалі пра Савецкія часы і разбурэнне касцёлаў. Тут жа ўспомнілася Нацкая карчма. Ніхто гвалтоўна не нішчыць, але людская абыякавасць – горшы экскаватар.

* * *
Каплічкі ды касцёлы,
Дзе ў цішыні схаваны
Малітвы нашых продкаў, –
Навечна зруйнаваны!

І не спыніць навалы,
Радзіма ў бездыханні
З падбітымі крыламі
Загоівае раны.

А звонку крывапіўцы
З зламанымі крыжамі
Утоптваюць зямліцу,
Нібы варонаў зграя.

І стогне наваколле,
Падняцца сіл нямае,
А у касцёльным звоне
Узрастае моц людская.

І рэхам разбурае
Савецкія законы –
Малітва адраджае
Каплічкі ды касцёлы.

“Кахаe” па-нямецку

2010-02-26T01:56:00.001+02:00

Яшчэ адзін мой верш перакладзены на нямецкую мову. Верш “Кахае” атрымаўся яшчэ лепей і цікавей, і быў як падарункам да дня Абаронцы Айчыны. Аўтар як заўсёды – Вераніка Язукевіч. Вось пераклад і арыгінал.

Liebt

Schritt auf dunklem und eiskaltem Wasser
Nur zu dir…
Nun am schnellsten durch Regen und Sturm
Ist nie stumm.
Viele Wörter für Antwort,
Denn die Hoffnung ist nie tot,
Kleine Sätze zu ihr dort
Über nichts.

Er erzittert vom Wind ins Gesicht.
Wo ist Licht?
An den Stein stoßt und etwas versteht:
Im Herz lebt.
Etwas wächst und ihm lächelt,
Zu der Sonne schnell wirbelt
Und scheint mächtig wie Himmel
Weil es lebt.

In der Nacht still im Mondleuchtenpfahl
Warte mal.
Du kannst fühlen jetzt: jemand schont sich
Nur für dich.
Von dem Himmel nimmt Sterne
Hält Gespräche so gerne
Weil natürlich es liebt.

So wie du.

Кахае

Крок па цёмнай сцюдзёнай вадзе
Да цябе…
Як мага найхутчэй між дажджоў
Колькі слоў…
Колькі слоў для адказу,
Каб не выйшла абразы,
І маленькія сказы
Ні аб чым.

Схамянуўся ад ветру у твар.
Дзе – пажар?
Аступіўся аб камень – і вось:
Ў сэрцы штось.
Штось расце і смяецца,
Да нябёсаў віецца
І магутным здаецца,
Бо жыве.

І пад месяцам ціха ўначы
Памаўчы
І прыслухайся: хтосьці жыве
Для цябе.
Зоркі з неба здымае
І размову трымае,
Бо, вядома, кахае.
Як і ты.

Боды-АРТ “Нача-10”

2010-02-26T01:52:00.000+02:00

Гэта жартоўны молюнак на назе наччанкі намаляваны рукой наччаніна, у якім адлюстравана ўсім да болю знаёмая дарода з Радуні да Начы, а таксама многім вельмі набалелым з’яўляецца даезд да Начы, і стоячы там на Радуньскім скрыжаванні ўспамінаецца да болю знаёмая фраза: “Я стаю і горка плачу – як даехаць мне у Начу!”

Белы снег

2010-02-18T00:24:00.000+02:00

Фотаздымкак – як малое дзіцятка: ты спачатку знаходзіш цікавы пейзаж, доўга шукаеш ракурс, наводзіш рэзкасць, а потым – занатоўваеш гэта імгненне ў вечнасці, нібы нараджаеш дзіця!
А ніжэй невялікі твор, які прысвечаны зіме і майму фотаапарату, а дакладней таму, што нараджаецца ў выніку. Запрашаю на мой фота блог.

* * *
Белы снег
У аб’ектыве
Фотаапарата
Нараджаецца на ноў.
Белы снег
На носьбіце
Электронным
Працягвае жыццё.
Белы снег
Матэрыялізуецца
На белай
Паперы матавай.
Белы снег
Падае зноў
На выставе
Вечнай зімы…

Што там зноў вытварае Янкоўскі?

2010-02-17T01:09:00.000+02:00

Гэта яшчэ адзін пост з рубрыкі “Разам з маразмам”. Здаецца, ужо стала традыцыяй гэта набалелая тэматыка, а што самае крыўднае – маразм расце і дужэе! Дык пераходзім да галоўнага…
Выкінуў на сайт Начы навіну аб вандроўцы па Воранаўскаму раёну, якую арганізоўвала таварыства аховы помнікаў, і што вы думаеце: звоняць з райвыканкама і пытаюць: “Што там зноў арганізоўвае Янкоўскі?” А мітусня ў Начы напярэдадні прыезду – нібы трэцяя міравая пачынаецца! А ў Янкоўскага ў апошні момант планы рэзка змяніліся, і ён не паехаў ў падарожжа. (Хаця так шкадую, што не атрымалася, цікавае мерапрыемства прапусціў.) Складаецца такое ўражанне, што любое тваё слова – як каманда “фас”. А выйдзі на Начу з фоцікам – Янкоўскі зноў дыверсію рыхтуе! Думаецца, пайду суседцы плот пафарбую, дык зноў усе як вараннё злятуцца: “А што тут зноў вытварае Янкоўскі?” Плюнуць не магчыма – усё каму-небудзь на лысую галаву пападаю! Дык ніхто нічога канкрэтна не можа сказаць: што дрэннага раблю?! А самае цікавае мне ў вочы ніхто не гаворыць – усё за спіной нейкія так плёткі прыдумваюцца! Хоць хто б у мяне спытаў, а то праз 10 чалавека даведваюся, што я “ужо серыйны злачынца”! Нейкае ў іх да мяне каханне, прабачце, толькі не ўзаемнае!!!
Маразм – вельмі складаная і цяжкая хвароба, падцапіўшы якую – пазбавіцца не магчыма! Цяжка стрымаць сябе, калі ўсё ідзе па звычцы. Але трэба лячыцца, а то часам, сапраўды, ніколі агульнай мовы не знойдзем…
P.S: Цікава, што іх матывуе? Што імі кіруе?

Адбітак

2010-02-16T02:49:00.001+02:00

На шыбе вакна адбітак тваёй далоні. Марозным ранкам ён праявіўся снежным малюнкам у першых промнях святла, сумна пазіраючы ў пакой сваімі пальцамі-вочкамі, загадкава ўсміхаючыся згібамі-вуснамі, і зноў пакрываючы бялюткай чырванню свае пяшчотна-дзявоцкія шчокі. Твая далонь кліча мяне да сябе, на шкло, нібы прапаноўвае быць побач, кахаць адзін аднаго, як некалькі гадзін таму. Яна глядзіць на мяне – і нібы ператвараецца ў жывую істоту, у вынік нашага кахання…

Я падыходжу, цалую, і далонь паступова знікае… Ды гэты пацалунак акрыляе, апошні раз, як першы, марозны зімовы, ён дорыць майму сэрцу цяпло, ён узносіць мяне да нябёсаў… і толькі расплюшчыўшы вочы, я пачынаю прыходзіць у свядомасць і разумець, што ў пакоі толькі я адзін, стаю ля вакна, ля расчыненага балкона…
Ды так створана жыццё, што вечар адрозніваецца ад раніцы, а сонца заходзіць і ўзыходзіць…
Толькі самотна на шыбе вакна зіхаціць зімовым малюнкам адбітак маіх вуснаў.

Гэта са старога. Але так у тэматыку: зіма, а ўчора быў Дзень закаханых... Перачытаў і захацелася выкінуць.

Кахаю

2010-02-14T00:21:00.000+02:00

Віншую ўсіх з Днём закаханых і ў падарунак дару свой апошні верш пра каханне, які безумоўна прысвячаю маёй Веранічцы!

Кахаю

Кахаю,
Пяшчотна, аддана,
Бы птушка ў нябёсах лятаю,
Сусвету сябе адкрываю
І ў слых вымаўляю:
Кахаю!

Сумую,
Ды сум акрыляе,
Усмешку ўнутры нараджае,
Якая на вершы натхняе,
І рыфму складаю:
Кахаю.

Дарую,
Бо часам бывае
Адлегласць пачуцці з’ядае,
Злавацца цябе прымушае,
Тады паўтараю:
Кахаю.

Чакаю
І днём і начамі
Сустрэчу, якая збліжае,
Паловы – у жарсці яднае
І рэхам спявае:
Кахаю…
Кахаю…
Кахаю…

Які я блогер?

2010-02-13T02:18:00.000+02:00

Вы блогер-забаўнік!

Да свайго блога Вы ставіцеся як да выдатнага сродку цешыць сябе і навакольных. Смешныя або кранальныя відэаролікі, займальныя выказванні вялікіх людзей, а таксама ўсё што, Вы злічыце вясёлым або цікавым, абавязкова апынецца ў Вашым блогу. І не важна, ці будзе гэта плёнам уласнай творчасці або вынікам доўгіх шуканняў у інтэрнэце.
Толькі не забывайце, што далёка не ўсе Вашы сябры будуць у захапленні, калі Вы захочаце іх пацешыць адразу сотняй дзівосна прышпільных або прыгожых малюначкаў велізарнага памеру.
Але нават за гэта ніхто не будзе доўга крыўдзіцца на Вас, бо Ваш дэвіз: «Са мной смяецца і Царэўна-Несмяяна!»

Пройти тест

Караценькая вандроўка па Ваўкавыску

2010-02-13T01:00:00.000+02:00

Тры гадзіны ў цягніку – выпрабаванне, калі сум з’ядае сэрца, і асалода, калі ты занатоўваеш на белым аркушы паперы свае думкі і ўражанні, свае разважанні. А разважаць мне зараз хочацца пра падарожжы. Яны заўсёды цікавыя, непрадказальныя, а часам нават павучальныя. Падчас вандровак ты заўсёды адкрываеш для сябе нешта новае, нечаму вучышся, і разумееш тое, што заўсёды ляжала на паверхні, але было ад цябе так далёка. Падарожнічаць – цікава, асабліва з кімсьці ў кампаніі, альбо з сваім фотаапаратам.
Сёння 12 лютага давялося з’ездзіць у Ваўкавыск. Там на практыцы ў Доме культуры рабіла сваё дыпломнае мерапрыемства. Але не пра гэта хочацца расказаць, бо гэта вымушаная прычына. Я пабываў на канцэрце, пафатаграфаваў, зняў відэа і, канешна, павіншаваў Алёну Кудзелька з добрай канцэртнай праграмай. А потым у мяне была гадзіна да цягніка. Я ўзяў фотаапарат і пайшоў гуляць у бок чыгуначнага вакзала. Зайшоў у кафэ “Каскад”, дзе, дарэчы, вельмі смачна паеў. Затым накіраваўся ў бок цэркваў. Мяне даўно заварожваюць помнікі старыны і храмы. Ад іх вее памяццю, гісторыяй, чысцінёй, сумленнем, яны – нібы сімвал неўміручасці, вечнасці, бясконцасці жыцця. Падчас фатаграфавання ўспомніў пра ксяндза Алега Дуля, былога пробашча Нацкай парафіі, які зараз адказны за будаўніцтва новага касцёла ў Ваўкавыску. Захацелася яго наведаць. Пазваніў Рэнаце і яе сяброўцы Ганне. Мы разам вырашылі наведацца да яго ў госці, але як аказалася, ён зараз хворы і не зможа прыняць гасцей. Шкада… Так даўно хачу з імі пабачыцца, але абставіны ўсё не пасуюць. Тут жа сустрэў яшчэ аднаго чалавека, для якога наша сустрэча стала сімвалічнай. За колькі хвілін, што мы з ім паразмаўлялі, ён караценька расказаў пра сваё жыццё:
Зусім нядаўна ён быў алкаголікам, і амаль не спіўся. Не дапамагалі лячэнні, і яму параілі схадзіць у касцёл і памаліцца. Рэлігія, малітва, споведзь у выніку выратавалі яго. Ён узяў сябе ў рукі, нібы зверху нехта яго ачысціў і паставіў на шлях. Ён пачаў жыць для сям’і, і ў якасці хобі хоча заняцца фатаграфаваннем. Збіраецца здымаць храмы, помнікі хрысціянства. Ён толькі гаварыў пра гэта са сваёй жонкай і выйшаўшы з хаты сустрэў мяне, калі я фоткаў царкву. Ён падышоў папытаў пра фотаапараты. Разгаварыліся. Запомніліся яго словы “Цябе мне паслаў Бог”. А я пазней задумаўся: цікавы ланцужок атрымоўваецца: фатаграфаваў цэрквы, успомніў пра кс.Дуля і сустрэў гэтага чалавека, які з п’яніцы ператварыўся ў веруючага чалавека. Супадзенне альбо прадвызначэнне? Ён верыў у апошняе, таму што Бог даў яму другі шанец, і ён яго выкарыстае…
Ксяндза Алега Дуля, як пісаў вышэй, пабачыць не атрымалася, затое прагуляўся з сяброўкамі, пагаварыў, запрасіў іх на экскурсію ў Гродна, а яны мяне яшчэ раз наведаць Ваўкавыск. І я падумаў, што абавязкова патрэбна туды яшчэ раз наведацца, толькі так, каб на гэты раз убачыць кс.Алега і больш дасканалей пагуляць па-гораду.
Караценькая вандроўка па Ваўкавыску і асабліва паездка ў цягніку навяла на думку аб падарожжах, асабліва аб тым, што патрэбна знаходзіць час, каб вырывацца з паўсядзённасці і вандраваць па-свету. Бо гэта так цудоўна, захапляльна і павучальна! Гэта выхоўвае цябе, нараджае ўнутры натхненне і дадае ўпэўненасці ў авантурызме і авантурных пачынаннях.
Вандруйце – і няхай жыццё ваша бурліць новымі эмоцыямі, захапленнямі, уражаннямі!
А фотаздымкі з Ваўкавыска глядзіце ў маім фотаблозе.

Калі бракуе часу...

2010-02-12T00:32:00.000+02:00

Нам заўсёды на нешта не хапае часу. Не магчыма разарвацца на некалькі частак і існаваць адначасова. Для гэтага, напэўна, і прыдумалі прыарытэты. У кожны кавалак свайго існавання мы вызначаем для нас першаснае, другаснае і астатняе. І крочым па выбраным плане. Нешта робім “на ура”, а нешта здаем, забываем, закапваем…
Роздум над існаваннем прыводзіць часта да самаўсведамлення, да накірунку самарэалізацыі. Мы ў большай частцы свайго жыцця робім толькі тое, што патрэбна нам, ці іначай кажучы, што нас захапляе, матывіруе, што ўнутры стварае згустак энергія, якая прымушае рушыць наперад! Мы эгаісты ў добрым сэнсе гэтага слова. Мы выбіраем тое, што нам дапамагае ісці, а тое, што тармозіць наша існаванне, тое прымусовае і не цікавае - ігнаруем. Мы выбіраем сваё сёння, сваё заўтра, пакідаючы ў нататніку запісы пра ўчора. Мы людзі і нам патрэбна рабіць тое, што нас акрыляе!
P.S: Хацеў на пачатку напісаць пра іншае, але атрымалася вось што. А напісаць хацеў пра тое, што зараз так бракуе часу, каб паспець зрабіць тое, што цябе так захапляе.

Апошняе фота нашага “Сеата”

2010-02-12T00:25:00.000+02:00

Два тыдні таму мы прадалі свой аўтамабіль, які нашай сям’і служыў цэлых 9 гд. Тады ў 2001годзе ён быў куплены на Гродзенскім аўтарынку. Першых пару гадоў хадзіў без паломак. Пашанцавала з аўтамабілем! А апошнія гады пастарэў бачна, пачаў ламацца, хаця і захоўваў адносна добры стан. А гэтым летам паляцела каробка перадач, і машына стала. Доўга думалі і нарэшце вырашылі прадаць. А пакупнік прыехаў ажно з Лунінца, і забраў нашу “ластаўку” да сябе. Вось апошні фотаздымак “Сеата”.

Лехіці

2010-02-12T00:11:00.001+02:00

Нядаўна заўважыў плакат Польскага нацыянальнага ансамбля песні і танца “Лехіці”, і ведаеце што: так прыемна было бачыць на іх плакаце свой фотаздымак. Некалі напярэдадні Новага года яны выступалі ў Музеі рэлігіі. Тады мяне запрасілі пафатаграфаваць іх. Вось фотаздымак і патрапіў на плакат. Прыемна адчуваць, што твае старанні не дарэмны. А калектыву жадаю плённай працы і натхнення.

Беларускамоўны Дзед Мароз

2010-01-12T01:07:00.000+02:00

     Ці мае права на жыццё беларускамоўны Дзед Мароз? Складанае пытанне… Вось ужо 5 год працую Дзедам Марозам, і складаецца такое ўражанне, што не спалучаюцца ў свядомасці дзяцей Дзед Мароз і беларуская мова. Здаецца, яны не маюць нічога агульнага – і прычына тут у не паўсядзённым ужыванні мовы. Вось некалькі парадаксальных гісторый з уласных прац.
      1. Апошняе ўдакладненне. Перш чым адзець касцюм чараўніка, даводзіцца прайсці этап дамовы заказа. Ты альбо табе тэлефануюць, каб высветліць шэраг арганізацыйных пытанняў, удакладніць час і апошняе, што заўжды пытаюць, пачуўшы па тэлефоне беларускую мову: “Извините, а Дед Мороз на каком языке будет?” “Не хвалюйцеся, - заўсёды адказваеш ты, - на рускай мове.”
     2. А вочы вылезлі з арбіт. Гэта гісторыя пазітыўная ў адрозненні ад папярэдняй і наступнай. Неяк працаваў выезды на дом. Быў заказ у адной маладой сям’і. нас там чакаў хлопчык 7 год. Мы правялі сваю звыклую праграму на рускай мове. І тут пачалося самае цікавае. Хлопчык пачаў расказваць верш на беларускай мове пра тое, што ён паднімецца рана, памыецца, збярэцца, пойдзе ў школу, будзе вучыцца старана і гэтак далей, бо ён (цытую) “сумленны грамадзянін сваёй краіны”. Мне так спадабаўся верш, што я незаўважна для самога сябе перайшоў на беларускую мову, на якой выказаў хлапчуку падзяку за верш і даў некалькі рэтарычных парад. Калі мы вышлі з кватэры, мая Снягурка расказала мне, што ў той момант, калі я пачаў “шпарыць” па-беларуску, у бацькоў ажно “вочы з арбіт вылезлі”! І гэта ім вельмі спадабалася!
      3. Сапраўдны Дзед Мароз, альбо Снягурка-перакладчык. Адбылася наступная гісторыя ў адным кафэ, дзе сабраліся дзеці некалькіх пачатковых класаў з настаўнікамі і бацькамі. Па звычцы падчас прыходу на працу я размаўляю па-беларуску, а ўжо апрануўшы касцюм пераходжу на рускую мову. Перад пачаткам гульнёвай праграмы да нас у грымёрку зайшла настаўніца, і ёй так спадабалася, што я размаўляю па-беларуску. У мой бок было сказана вельмі шмат добрых слоў. Але зышліся, што Дзед Мароз будзе рускамоўны. І вось стаю ў касцюме гатовы выйсці на пляцоўку да дзяцей, як да мяне падбягае тая настаўніца і кажа: “Мы тут з бацькамі параіліся. Давайце вы будзеце сапраўдным беларускім Дзедам Марозам! Давайце вы будзеце гаварыць па-беларуску!” мне вельмі спадабалася ідэя, і я выйшаў да дзяцей… Зайшоўшы ў грымёрку, я цвёрда сказаў, што беларускамоўным Дзедам Марозам я працую, здаецца, у апошні раз. Чаму? А дзеці мяне амаль не разумелі, і маёй Снягурцы даводзілася мяне перакладаць. Гэта адбывалася прыкладна так. Дзед Мароз: “Дзеткі, давайце пагуляем!” Дзеці здзіўленым позіркам глядзяць на Дзеда Мароза, і тут Снягурка: “Детки, поиграем с Дедушкой Морозом?” Дзеці: “Да!”. Дзед Мароз: “Ну, што, дзеткі, прыйшоў час уручыць вам падарункі”. Дзеці зноў моўчкі пераглядацца. Снягурка: “Хотите получить от Деда Мороза подарки?” Дзеткі: “Да!”
      Не гатовы нашы дзеці да беларускай мовы. І вершыкі беларускамоўныя расказваюць нібы на замежнай мове гавораць. Крыўдна. А гэта наступнае пакаленне… Дзеці растуць, а беларускамоўны Дзед Мароз вымірае…

Надпіс на фотаздымку

2010-01-12T01:05:00.001+02:00

Неяк на днях знайшоў адзін стары фотаздымак. Тут не мае значэнне чый, хто на ім. Мне вельмі спадабаўся надпіс на фотаздымку, а асабліва тое словазлучэнне, якое можна лічыць сінонімам да слова “фотаздымак”. Вось вершаваны тэкст надпіса (на рускай мове):

Если встретиться нам не придётся,
Если будет судьба уж тока,
Пусть на пам'ять тебе остаётся
Неподвижная личнасть моя.

Легенда пра Дзеда Мароза

2010-01-12T00:56:00.000+02:00

4 гады запар даводзілася пад і на Новы год працаваць Дзедам Марозам. У праграме былі ранішнікі, карпаратыўныя вечарыны і выезды на дом. Уражанне ад прац выліліся ў адно невялічкае апавяданне пра паходжанне Дзеда Мароза. Можа яно так не было, але, мне здаецца, вельмі падобна.
Чытайце маю аповесць “Легенда пра Дзеда Мароза” на сайце вёскі Нача: пачатак, працяг і заканчэнне.

Хто чытае мой блог?

2010-01-07T03:58:00.000+02:00

      Пачну Новы год з такой тэмы-пытання да чытачоў майго блога. Проста часам узнікае пытанне, для каго ты пішаш, навошта пішаш? Ці не дарэмны твой час і трата вольнага часу…
      З інтэрнэтам я каля года сябрую. А дакладней ля года друкую пасты і з’яўляюся адміністратарам сайта вёскі Нача, а таксама стварыў 2 сваіх персанальных блога. Першапачаткова мае сілы скіраваны безумоўна на сайт Начы. Гэты праект задумваўся даўно і мае вялікую перспектыву. А вось блогі былі створаны значна пазней. Галоўная матывацыя іх узнікнення – выкідваць прыватную інфармацыю: творы, эсэ, роздумы, гістарычную інфу і інш. затым з набыццём фотаапарата з’явіўся і фота блог. Але тут у адрозненні ад сайта Начы ўзнікае пытанне: для каго я гэта раблю? Каму га цікава? Хто сюды заходзіць?
     Пытанне мае адказ. Але мне хацелася б пачуць вашы каментарыі, людзей, якія сюды заходзяць і чытаюць, па пытанні патрэбы дадзенай справы. А яшчэ, магчыма, нехта можа падзяліцца парадамі рэкламы блогаў. Буду вельмі рады.
     З павагай, Антон Янкоўскі.

Вялікае княства Янкоўскіх

2009-12-24T00:22:00.000+02:00

     Жартоўны пост, які ўзнік таксама з выпадковага ляпа аднаго з вучняў Нацкай школы.
     На сайце вёскі Нача ёсць рубрыка “Прыколы ад Куеля”, куды выкідваюцца порцыі прыколаў ад вучняў Нацкай школы, якія за вучнямі запісаў настаўнік гісторыі Андрэй Часлававіч Куель. Гэта рубрыка стала традыцыйнай, а Андрэй Часлававіч за хобі сабе ўзяў – запісваць памылкі, дапісваць свае смешныя каментарыі – і выкідваць на сайт.
     У апошняй зборцы прыколаў, адзін прысвечаны майму сямейству, і так смешна было яго пачуць. Хаця ад часткі – ганарова. Не заўсёды цябе прыраўноўваюць да шляхты.
Вось змест прыкола:
     “Шляхта – гэта прывеліянавальнае саслоўе свецкіх феадалаў у Вялікім княстве Янкоўскім.”
     Чытайце прыколы на сайце вёскі Нача.

Валеры Пятровіч Мароз

2009-12-23T01:24:00.000+02:00

       21 снежня не стала вялікага чалавека, акцёра, драматурга, рэжысёра, выкладчыка Беларускага дзяржаўнага універсітэта культуры і мастацтваў, майго куратара – Валеры Пятровіч Мароза…
      Сёння набраў сваёй аднакурсніцы, і яна паведаміла мне гэтую навіну. Адразу зрабілася неяк непрыемна… сумна… балюча. Гэты чалавек шмат зрабіў для людзей, аддаў кавалак сябе нам – сваім былым студэнтам. Дзякуючы яму я навучыўся чытаць паміж радкоў, ён для мяне ўвесь час вучобы і пасля быў і застаецца прыкладам. І яго ўжо няма… гэта цяжка зразумець і прыняць…
      Мне чамусьці амаль адразу ўспомнілася мая першая з ім сустрэча. Я тады быў абітурыентам, хадзіў на падрыхтоўчыя курсы. І вось да нас у аўдыторыю заходзіць вялізны, барадаты, грозны “дзядок”, які пачынае нас пужаць. Кажа, што мы будзем начамі сядзець ва універсітэце, будзе цяжка і складана… а нам і хочацца гэтага! А потым нашы заняткі, яго расказы пра сваё жыцця, цікавыя і павучальныя гісторыі. Памятаецца, як ён вучыў мяне чытаць маналог і прымушаў крычыць “Дзяцюкі” на ўвесь універсітэт! Колькі ён уклаў у нас! Колькі ўсяго было зроблена разам! Спектакль, дзе мы былі звярамі. Наш сумеснае знаёмства з Шэкспірам! Нашы сумесныя працы ў Першамайскім раёне! Гэта быў чалавека – на якога патрэбна раўняцца!
      Ужо падчас нашай вучобы Валеры Пятровіча вельмі турбавала сэрца. Часта ён ляжаў у бальніцы. І бачна не вытрымала… Проста ў гэта не верыцца!

       P.S.: Так хацелася напісаць шмат, але не хапае слоў. Усе думкі вяртаюцца да ўсведамлення, што Валеры Пятровіча не стала…І гэты пост – гэта даніна павагі яго светлай памяці!

Свята парафіі не будзе, а кніга пра гісторыю парафіі выйдзе праз год ці два

2009-12-21T00:38:00.000+02:00

       Святкаванне 480-годдзя Нацкай парафіі так і не будзе, а кніга пра гісторыю парафіі выйдзе толькі праз год альбо два. Зрэшты святкаванне, можа і адбыцца, але ўжо не ў тых маштабах, не ў тым фармаце, які прапаноўваў я дырэктару школы, ДК і ксяндзу. Летнія падзеі, слухі ды забароны – адбілі ўсё жаданне і энтузіязм да добраахвотнай працы.
        Ідэя стварэння і правядзенне святочных мерапрыемстваў прысвечаных 480-годдзю парафіі і 100-годдзю касцёла ўзнікла паступова і пазней вылілася ў наступныя эпізоды свята: з’езд моладзі Радуньскага дэканата, фэст у гонар юбілейных дат, выданне кнігі і стварэнне дакументальнага фільма пра гісторыю парафіі. Аднак дзякуючы злым языкам і боязі раённага начальства – усё пайшло “верх тармашкамі”, ператварыўшы добрыя пачынанні ў маразм аб апазіцыйных мітынгах. Зараз і не хочацца ўспамінаць, у якім свеце выставілі мае прапановы. У двух словах: хацеў зрабіць свята з нагоды вялікага юбілею – а аказалася арганізоўваў незарэгістраваны мітынг, правядзенне апазіцыйнага рок-канцэрта і падняцце бел-чырвона-белых сцягоў!!! Маразм! Чым больш слухаў да мяне даходзіла, тым больш страшна станавілася ад маразму, якім хварэюць некаторыя добра ўсім вядомыя жыхары Начы. На пустым месцы з мухі слана раздулі! Пасля такой дурноты – знікла ўсялякае жаданне рабіць хоць што-небудзь. І ўвесь той летні час, які я хацеў прысвяціць напісанню кнігі пра гісторыю парафіі, - прайшоў у мяне пад дэвізам абыякавасці і адпачынку. Ужо паў года, як я нават не браўся за працу над кнігай. Хацеў да гэтага Раства закончыць і зрабіць прэзентацыю, а зараз забыў… Прысвяціў сабе працы ў Гродна.
         Зараз пераглядзеў напрацаваны матэрыял, і зноў вярнулася натхненне, жаданне. Я зразумеў, што павінен напісаць гэтую кнігу для сябе, для тых людзей, якія на сваім энтузіязме падымалі Нацкую парафію, якія прысвяцілі ёй сваё жыццё. І кніга будзе напісана, толькі на гэты раз яе выданне не будзе абмежавана тэрмінамі. Усё будзе ісці паступова. Зараз сабрана вельмі шмат цікавага і эксклюзіўнага матэрыялу, які павінен пабачыць свет! Праца над кнігай працягнецца з пачаткам новага 2010 года, і, мяркуецца, працягнецца каля 2 год. Увесь гэты час мы: Вераніка Язукевіч, Андрэй Куель і я, Антон Янкоўскі – будзем збіраць, апрацоўваць і друкаваць матэрыял, які выніку выльецца не ў брашуру, як меркавалася першапачаткова, а ў вялізную кнігу пра гісторыю Нацкай парафіі!!! Толькі, прабачце, зараз гэта будзе камерцыйны праект.
        Закончыць хацелася б думкай аб тым, што жыццё вучыць нас быць сквапнымі, эгаістычнымі і карыслівымі, забыўшы назаўсёды аб энтузіязме, дабрачыннасці і сумленні… спадзяюся, нехта перавучыць жыццё…

Мне вельмі цябе не хапае…

2009-12-18T01:37:00.001+02:00

Яшчэ адзін мой верш. Гэта на 17 снежня апошні напісаны мной верш, і прысвечаны ён Вераніцы. А верш, канешне, пра каханне. Спадзяюся, ён вам спадабаецца. Вераніцы вельмі спадабаўся.

Мне вельмі цябе не хапае…
Па-Нёману месяц гуляе
І хвалям у рытм падпявае:
“Сумую, чакаю, кахаю…”
Па вуліцах Гродна блукаю,
З завеяй пра нас размаўляю,
У кроках жаданне хаваю:
Прымчацца хутчэй на спатканне!
Ды мары адлегласць з’ядае:
Пачуцці на моц правярае,
Але выхадных – не хапае…
Сумую, цябе ўспамінаю:
Усмешку, што твар асвятляе,
Смак вуснаў, які акрыляе,
І стан грацыёзны – натхняе
На вершы, што я прысвячаю
Адзінай, якую кахаю!
І марамі дзень набліжаю,
Калі вечнасць нас аб’яднае
Ў шчаслівай, трывалай сям’і!

Белы матыль

2009-12-18T01:21:00.000+02:00

Вырашыў паўдзельнічаць у конкурсе аднаго верша. З гэтай нагоды напісаў некалькі вершаў на зімовую тэматыку, але пасля разваг на конкурс вырашыў выслаць верш “Белы матыль”. Ён змешчаны ніжэй. Хацелася б пачуць ваша меркаванне.

Белы матыль

Белы матыль,
мяккі і лёгкі,
звонку – сцюдзёны,
пяшчотны – унутры,
загадкавы з твару,
грацыёзнага стану;
белы матыль
над горадам шэрым
ляціць, захапленнем
не абмежаваны,
шчаслівы, цнатлівы,
напоўнены верай,
бялюткія вочы
ў блакіце нябёсаў
нібы нараджэнне
усмешкі дзіцячай
якая ў імгненні
занатавана
інтымным, асэнсаваным,
натхнёным палётам
ад нараджэння да скону
ў пяшчотных далонях
вечнага жыцця…
______________________

Ляцяць па-над горадам
мільёны матылёў…

Байка пра свіны грып

2009-12-16T01:17:00.000+02:00

Невялікая жартоўная байка, пра вельмі набалелую і акутальную для сённяга часу праблему. Заўсёды, да цяжкасцяў і перасцярог, до розных праблем трэба ставіцца з гумарам.

Байка пра свіны грып

Аднойчы грып свіны па-свінску,
Такое мне падклаў свіннё,
Што насвінячыўся да віску,
Каб мне свіняча не было.

Але свінячая зараза
Свінячыць не перастае,
І рохкае ўсё раз за разам,
Нібы цябе свіннёй заве!

Ах, ты, свінячая істота,
Цябе я адсвінячу – ў раз!
І будзеш ты стаяць у плоце,
Між іншых вірусаў-зараз!

9 месяцаў

2009-12-15T07:09:00.001+02:00

      Здаецца, Таўстаногаў казаў, што любы мастацкі твор, нібы дзіця, патрэбна выношваць 9 месяцаў. Сказана, канешне, вобразна, але сэнс – яўны. Здаецца, зразумець гэта лёгка, але калі ты пачынаеш адчуваць той стан, то адразу адкрываецца патаемны сэнс гэтых слоў.
       Па жыцці ў мяне, напрыклад, так і адбываецца. Спачатку ствараецца думка, існаванне якой было матывавана патрэбай, жаданнем, просьбай, марай – а далей у працу ўступае непрадказальны механізм пад назвай “розум”. Ты пачынаеш хадзіць і прыдумваць, як матэрыялізаваць свае думкі, як ператварыць іх – у твор! Тут добрым сябрам з’яўляецца нататнік, які збірае ў адно ўсе твае працоўныя, часцей за ўсё, выпадковыя думкі. Ты ходзіш, думаеш, і ўвесь гэты час чакаеш нараджэння свайго маленькага дзіцятка. І вось – яно нарадзілася! Пачынаюцца схваткі, ці, дакладней, цябе наведвае натхненне – і ты сядаеш пісаць. У тваёй свядомасці ўжо ўсё выкрышталізавалася, сістэматызавалася. Твая падсвядомасць ужо пабудавала будучы твор – і табе, як творцу, патрэбна ператварыць гэты згустак энергіі ў слова, тэкст, твор. Ты нараджаеш дзіця, якое ўвесь гэты час развівалася, расло, выношвалася ў нутры цябе.
         І так бывае заўсёды. Прыкладам таму ў мяне з апошняга стала падрыхтоўка матэрыяла да двух конкурсаў: “Зорка ўзышла над Беларуссю” і “Конкурс аднаго верша”. У адным выніку ноч, а ў другім – 2 гадзін – сталі вынікам амаль што месячнага перыяду выношвання “дзіця”. У выніку нарадзіўся сцэнарый масавага свята “Вялікі Купальскі фэст” і напісанне серыі вершаў, прасякнутых зімовымі матывамі. Застаўся этап рэдакцыі матэрыялу.
        Ствараць – гэта значыць стаць маці, бацькам: нарадзіць дзіця, выхаваць і вывесці ў свет!

Гуляйце ў “Суперлато”!

2009-12-15T07:03:00.000+02:00

     Сёння ўбачыў афішу гульні “Суперлато”. Там разыгрываецца 3-ох пакаёвая кватэра ў Мінску. Кошт кватэры – 266 мільёнаў беларускіх рублёў. Нешта задумаўся, дастаў калькулятар і падлічыў… Аказваецца мне, каб зарабіць на такую кватэру, зараз працуючы на двух працах і атрымоўваючы крыху больш 800 тысяч, трэба не ядучы, не п’ючы, не купляючы адзежы – працаваць 27 год!!!!!! Я быў у шоку…
      І скажыце, як жыць, як марыць аб будучым сваім, сваёй сям’і, дзецях…

       Але закончу на вясёлай ноце. Успомнілася адна вясёлая гісторыя. Працаваў я Дзедам Марозам па выездах на дом. І вось у адной кватэры падарылі мы падарункі і пытаем у дзяцей, чаго бы ім на наступны год хацелася. Усе па чарзе кажуць, і тут адзін хлопчык заяўляе “Хачу сапраўдную машыну!”, “А я, – падхапіла яго дзяўчынка, - хачу кватэру ў Мінску!” “Ну дык гэта вы гуляйце ў “Суперлато” і перамагайце!” – жартуе ў адказ Дзед Мароз. “Мы гуляем, - расчаравана кажа дзяўчынка, - толькі не выйграецца…” “Мы са Снягуркай таксама гуляем, - не разгубіўся і тут Дзед Мароз, - вось выйграем, абавязкова вам падарым!”…
        З надыходзячымі вас Калядамі і Новым годам! Гуляйце ў “Суперлато” – і спадзявайцеся на цуд!

Так будзе не заўсёды!

2009-12-13T04:30:00.000+02:00

Сёння расказалі мне адзін вельмі цікавы анекдот. З сэнсам. А пазней адчуў, што ўсё ў нашым жынні і адбываецца, нібы ў гэтым не вельмі смешным анегдоце.

       Анекдот.
      Прыходзіць яўрэй да Равіна і пытае.
      “Падкажы, што рабіць? Жыццё дрэннае, жонка п’е, дачка – прасцітутка, грошаў не хапае…”
        А Равін і кажа: “Ты зрабі плакат, і напішы на ім “Так будзе не заўсёды!”. Павесь гэты плакат дома ля ўваходу, каб кожны дзень яго бачыць…”
       Так яўрэй і зрабіў. Прыходзіць праз год шчаслівы.
      “Дзякуй табе, - кажа, - усё наладзілася: жонка кінула піць, дачка па хлопцах не ходзіць, дома грошаў у дастатку! Усё змянілася!”
      “ А ты зараз, - кажа Равін, - прыйдзі да дому і з нанава перачытай свой плакат…”

      Так будзе не заўсёды…

Сябры-фатографы з Мінска

2009-12-11T04:33:00.000+02:00

      На выходныя 5-6 снежня да мяне ў госці ў Гродна наведаліся фатографы з Мінска. Прывезла іх мая знаёмая Вольга Казырэнка, якая зараз працуе выкладчыкам у Мінскім каледжы і вучыць маладых студэнтаў прафесійнаму фотаздымку і фатаграфаванню. Сярод іх была яе сяброўка Святлана, таксама маладая выкладчыца, і пяць студэнтаў.
     Прыехалі яны ў суботу раніца. Папіўшы гарбаты, мы пайшлі ў падарожжа па-гораду. Сустрэлі світанак на масце на Паповіча і ўздоўж Нёмана накіраваліся да цэнтра. Першым помнікам была Каложская царква. Прыйшлі мы якраз напярэдадні літургіі, царква была адчынена, і мы зайшлі ўнутр. Я сам у нутры быў упершыню: так так прыгожа!!! Не перадаць словамі…
     Хацелі далей наведаць Стары і Новы замкі, але спачатку падышлі да Пажарнай станцыі і тут заўважылі цікавы архітэктурны будынак. Падышлі і аказалася гэта Сінагога. Мужчына правёў нам вельмі цікавую экскурсію па будынку (чытайце ў асобнай навіне). Вельмі ўражаныя выйшлі і пайшлі перакусіць ды трохі пагрэцца. А тут яшчэ выпаў першы снежаньскі снег.
    Далей па-плану былі экскурсіі па Гродзенскіх касцёлах і старому гораду. Невялікі перапынак і засяленне ў інтэрнат ГДКМ. Вечарам усе наведалі Абласны драматычны тэатр, паглядзелі п’есу “Незванный гость”, якая ўсім вельмі спадабалася. Ах, да яшчэ весела патанчылі з пчолкамі каля флармоніі!
     Другі дзень быў запоўнены экскурсіямі па Новаму і Старому замку, старому гораду і прыколамі на плошчы Савецкай. На жаль, мяне з імі не было. Сустрэліся ў нядзелю мы з імі толькі вечарам, і я запрасіў сваіх Мінскіх гасцей на Фаер-шоў, якое было вельмі добрым заканчэннем “падарожжа ў мінулае”.
     Шкада, не атрымалася наведаць больш помнікаў, цікавых і гістарычных мясцін. Але яны абяцалі вярнуцца. Усе былі вельмі ўражаны горадам Гродна. Сапраўды – скарбонка спадчыны нашых продкаў. Тут так утульна, лёгка, прыгожа… І нават непрыемная сустрэча з кантралёрамі не змагла папсаваць станоўчых пачуццяў, выкліканых аўрай Гродзенскіх помнікаў.
     Нават да гэтага часу мінскія госці ходзяць пад уражаннем. А я запрашаю ўсіх астатніх наведаць прыгожы горад-музей – Гродна. Вы не пашкадуеце!Глядзіце фота з экскурсіі на "ФотаВока".

Байка пра цяжарнасць

2009-12-11T03:15:00.000+02:00

На днях папрасілі дапамогі напісаць пад відэа пра аборты невялікі вершык. Доўга нічога не мог прыдумаць, а потым нарадзілася такая жартоўная байка. І заказчыку і мне вельмі спадабалася. Выкідаю на агульны прагляд. Як вам?

Байка пра цяжарнасць

У адным сяле, ўсё роўна дзе,
Расла дзяўчынка ў чарадзе.
А па-суседству (тут жа у сяле),
Рос хлопец надта ўпэўнены ў сабе.
Перад дзяўчынаю пачаў ён выхваляцца:
“Давай са мной, красуня, сустракацца!”
І сустракаліся, пакуль прыйшла пара
Сказаць: “Каханы, я – цяжарная!”
І ад хлапца, што з ёй такі быў яры,
Дзяўчыне засталісь адно даляры!
І думала дзяўчына, што рабіць?
Як Гамлет той: ну, быць… альбо не быць?..
-----------------------------------------------
Мараль усім вядома загадзя:
Каханне будзе жыць жыццём дзіця!

“Кааю!” – самаробны збор твораў

2009-12-11T01:40:00.000+02:00

Нядаўна пасядзеў тры ночы за кампутарам і зрабіў, можна сказаць, свой першы збор твораў, які прысвяціў Вераніцы Язукевіч, а дакладна паўтара гадавому тэрміну нашых адносін. Збор твораў – самаробны, і пакуль што існуе ў колькасці – 2 шт. У яго склад увайшло эсэ “Паўтара года – разам!”, падборка вершаў, прысвечаных Вераніцы, “Гісторыя пра добрага чалавека” (урывак з незакончанай аповесці), урыўкі з дзённіка Веранікі, лепшае з смс-перапіскі, шэраг артыкулаў нашых і пра нас, а таксама фотаагляд і каляндар памятных дат. Гэты збор твораў стаў матывацыяй сур’ёзна задумацца аб выданні ў наступным годзе зборніка сваіх твораў, напісаных за пражытае мной жыццё.
Падарунак Вераніцы спадабаўся, і мы вырашылі, што на 2 гады нашых адносін мы выдадзім 2 частку кнігі, дзе акрамя новых твораў змесцім нашы радаводы. А ніжэй змешчаны верш “Кааю!”, які стаў загалоўным да кнігі.

Кааю!

Пачуцці ўсе
свае адкрываю,
з іх сінтэзу я утвараю
інтымнае: “Кааю!”

Прыдумваю,
замову ствараю,
бы клятву прылюдна чытаю
чароўнае: “Кааю!”

Наўкол ніхто
і не заўважае,
як літару з слова вымаю,
кажу табе: “Кааю!”

Між намі я
бы казку ствараю –
адносіны нашы яднае
пяшчотнае: “Кааю!”

Сустрэўшы, я
цябе абдымаю,
у вочы гляджу, вымаўляю:
“Цябе я кахаю!”

Мой вершык па-нямецку!

2009-11-30T19:12:00.000+02:00

Упершыню мой верш пераклалі на замежную мову. І зрабіла гэта Вераніка Язукевіч. Няхай можа не зусім прафісійна, але яна вучыцца. І я лічу, што атрымалася! Мне, дарэчы, вельмі падабаецца, як ён гучыць па-нямуцку! Дзякуй табе, Вераніка. А вось верш, і ніжэй яго беларускі арыгінал.

* * *
Du bist meine helle Begeisterung
Du bist kleiner und feiner Mensch
Du bist zärtlich und hübsch, hast Sicherheit
Und das Licht lebt in deinem Herz.
Du beschützt mir vor Regen und Donner
Deine Stimme ist die Quelle des Glaubens
Das Gewissen meiner Gedanken
Meine Seele wird von dir wiedergeben.
Und du wirst meine letzte wie erste
Seit diesem Augenblick auf immer
Wir werden durch den Schneefall gehen
Wir werden Schmerzen kühn erleben
Zusammen immer einander lieben.

* * *

Натхненне светлае маё,
маленькая і кволая,
прыгожая, пяшчотная,
рашучая і добрая,
мой парасон у дождж,
крыніца маёй веры,
сумленне маіх думак,
душы маёй адлюстраванне,
апошняя, як першая,
з хвіліны гэтай – назаўжды
праз буры й завірухі,
праз краты і спакусы
заўсёды побач…
…ідзе і кажа:
“Я цябе кахаю!”

Традыцыйная культура беларусаў

2009-11-29T01:08:00.000+02:00

     Многія стэрэатыпна думаюць, што традыцыйная беларуская культура – гэта свята, накшталт, Купалле, Каляд, Масленіцы і інш. Усё абмежавана гэтымі святамі. Але культура беларусаў – гэта сімволіка рытуальных дзей, паводзін у грамадства, сімволіка, якая звязана з жыццём і вечнасцю, з стварэннем жыцця і прадаўжэннем роду. Усё жыццё нашых продкаў складалася з сакральна сімвалічных дзеянняў, якія грунтаваліся на назапашаных ведах. Людзі не ведалі ні фізікі, ні матэматыкі, але дакладна маглі прадказаць надвор’е, рэгламентавалі дні для працы і для вяселля, склалі сімволіку паводзін у грамадстве, знайшлі абярэгі здароўя, і галоўным сэнсам жыцця лічылі – працяг роду.
     Традыцыйная беларуская культура – вялікі, разнастайны і вельмі цікавы пласт народнай культуры, які быў зруйнаваны савецка-дыктатарскім часам. Забароны выкаранілі традыцыі, але не змаглі іх знішчыць канчаткова. І зараз ідзе адраджэнне нашай мінуўшчыны. Але для большага пласта насельніцтва – гэта тэма ўсё роўна застаецца “цёмным лесам”. Каб крыху развеяць стэрэатыпныя меркаванні, данесці да людзей асноўны сэнс культуры нашых продкаў і, галоўнае, паспрабаваць аднавіць сістэму іх адносін. На сайце вёскі Нача створана рубрыка “Традыцыйная народная культура”, у якой будзе паступова расказвацца пра традыцыі нашых продкаў. Запрашаю ўсіх: наведвайце, чытайце і, самае галоўнае, - задумайцеся!
     На сайце ўжо змешчаны артыкулы:
“Беларускі народны каляндар”
“Цот – ня цот”
“Цяжарная жанчына ў культуры нашых продкаў”.
     А таксама хутка чытайце артыкулы: : “Чырвонае – жыццё, белае – вечнасць”, “Сістэма адносін хлопца і дзяўчыны”, “Калядныя варожбы”, “Калі лепей адсвяткаваць вяселле?”

Каханне павінна перамагаць!

2009-11-25T04:01:00.000+02:00

      Невялікая замалёўка пра сваркі і каханне.

      Пра што напісаць, калі думкі збіліся ў згустак невырашальных пытанняў і гарачых выказванняў. Так цяжка знайсці кансэнсум паміж жаданнямі і рэальнасцю. Так цяжка разабрацца ў сваіх пачуццях, калі адно толькі негатыўная энергія правіць тваім розумам. Адно толькі імпульсіўнасць і эмацыянальнасць вырашае вынік захода праблемы. Ніякага цвярозага погляду, толькі пакрыўджаны голас выдае набалелыя жаданні. Ператварае іх у матэрыю, малекулы, што праз тэлефонага правадніка далятаюць да яе перапонкі і прымушаюць здрыгануцца свядомасць, стварыць абарончую сцяну з каменных адмаўленняў. І пачынаецца вайна, барацьба двух супрацьлеглых палюсоў, двух меркаванняў, двух поглядаў, кансэнсум паміж якімі адразу немагчымы. Змаганне ператвараецца ў цяжкую артылерыю брыдкімі словамі і папрокамі, што прабіваюць сцяну свядомасці, і ў абарону ўступае запасная падсвядомасць, якая выдае ўсёразбураюную, атамную, істэрычную, катэгарычную, амаль што смяротную збою. Якая абрывае тэлефонную размову, і былыя саюзнікі пачынаюць халодную вайну смс папрокамі…
       Нічога добрага не атрымоўваецца, калі адчуванне адзіноты, непатрэбнасці, не даверу крадзецца ў нутро – і перамагае над свядомасцю, пачуццямі, калі яно слепіць вочы каханню. Нішто не дапамагае, таму заўсёды трэба размаўляць, адчуваць гэты непазбежны канфлікт, гэта сутыкненне рознасці інтарэсаў, гэтую катастрофу, і напярэдадні, проста абдымаць, казаць “прабач”, і ціха шаптаць на вуха, што разам мы выратуем наша каханне! Разам і назаўсёды!

Сустрэча выпускнікоў

2009-11-24T01:04:00.000+02:00

      На выходных паехаў у Мінск, але нават і думаць не мог, што сустрэну там сваіх аднакурснікаў.
     Спачатку ў Лінгвістычным універсітэце сустрэў Паўла Цвірко, які і паведаміў мне аб сустрэчы нашай групы ў кафэ, што знаходзіцца на першым паверсе універсітэцкай сталоўкі. Мне запрашэнне спадабалася. Я прыехаў, але там усе толькі збіраліся. Убачыў Дзмітра Магілеўскага, які зараз працуе ў адміністрацыі Завадскога раёна Мінска, Аляксея Калейчыка – зараз акцёр двух тэатраў і дзі-джэй у начным клубе, куды ён і паехаў з паловы нашага застолля. Тут жа была Агата Мацко, зараз працуе на “Беларусьфільме” і выкладчыкам у БДУКіМ на кафедры рэжысуры. Пазней пад’ехала сям’я Цюцюновых – Юля і Антон. У іх нарадзілася дзіця, будуюць дом. Прыехалі Ірына Хмілінка і Таццяна Жагалковіч (Не памятаю іх прозвішчаў пасля замужжа), адна з якіх мама, а другая збіраецца ёй стаць. Была Аксана Нікіціна, пад’ехаў Павел, які і запрасіў мяне. Шкада я не дачакаўся Олю Шашкову і Юлю Полаз. А таксама шмат хто не змог далучыцца да нашай сустрэчы.
     Пасядзелі мы весяла. Расказалі, хто дзе зараз, чым займаецца, успомнілі студэнцкія гады, выпілі па сто грам. Так прыемна было ўсіх бачыць пасля больш чым гадовага перапынку. Прыемна было пагаварыць. А курс наш быў сапраўды моцны, і як сказала Агата, зараз няма ў універы курса лепшага нашаму. І яна ж зазначыла, што на дзіва з нашага курса амаль усе працуюць у сферы культуры. Як было сказана, магчыма проста зоркі склаліся так, што мы сабраліся ў адным месцы.
     Перад маім ад’ездам, мы дамовіліся, што будзем часцей сустракацца, абменьвацца праектамі, заязджаць адзін да аднаго ў госці.

Фёдар Міхайлавіч Янкоўскі

2009-11-15T00:34:00.000+02:00

    “13 лістапада ў Мінску па вул. Янкоўскага, 5, адкрылася мемарыяльная дошка вядомаму беларускаму вучонаму, доктару філалагічных навук, прафесару, заслужанаму дзеячу БССР, пісьменніку Фёдару Міхайлавічу Янкоўскаму.
     Ва ўрачыстай цырымоніі бралі ўдзел прадстаўнікі гарадской і раённай адміністрацый, дачка вучонага Ірына Янкоўская, святар праваслаўнага храма святога архангела Міхаіла айцец Аляксандр.”
     Прачытаў сёння ў інтэрнеце. Для мяне Фёдар Міхайлавіч не родны, але я вельмі паважаю яго творчаць, чытаў яго творы, шмат чуў пра яго працы, маю яго выказванні. Мне таксама цікавіць мова, гісторыя народа, Беларусі, яго мінуўшчына і скарбы. І аднойчы падчас вучобы ва ўніверсітэце мне неяк сказалі, што мая проза, мае мініяцюры, імпрэсіі вельмі падобныя да стылістыцы напісання Фёдара Янкоўскага. Тады ў мяне запыталі, ці мы не родзічы. Не – адказаў я, а сам пайшоў у бібліятэку і перачытаў усе яго мастацкія творы. Мне вельмі спадабалася. Фёдар Янкоўскі – вялікі чалавек, і я хацеў бы на яго раўняцца!
     І вельмі прыемна пачуць, што ў яго гонар назвалі вуліцу ў Мінску і павесілі дошку!

Майму дзядулю – 85!

2009-11-15T00:11:00.000+02:00

     8 лістапада споўнілася 85 год майму дзядулю Антону Міронавічу Янкоўскаму, які пражывае ў вёсцы Забалаць Воранаўскага раёна. На свята сабраліся яго тры сыны Юра, Віця і Лёня. Прыехала Зоя, жонка Віктара, і ўнук Антон (я). Астатнія не змаглі наведаць святочнае мерапрыемства ў сувязі з хваробай і занятасці на вучобе. Само свята прайшло ў цёплым дамашнім асяродзі.
      85 год – гэта вялікі адрэзак часу, якім можна ганарыцца. Дзядуля ўсё жыццё пражыў сумленна, цяжка, але з гонарам. На яго лёс выпала вайна, савецкія часы, праца на аўтамабілі, сямейнае жыццё, тры сыны, унукі…. Шмат добрага заставалася пасля дзядулі ва ўсіх акружаючых яго людзях. І вельмі прыемна, што ў такія не маладыя гады ён знаходзіцца пры памяці і з задавальненнем расказвае пра сваё жыццё. Думаю ў хуткім часе зноў наведацца да яго з дыктафонам, каб захаваць гісторыю свайго рода ў пакаленнях.
     У панядзелак дзядулю наведала раённае начальства. Выказала сваю павагу ветэрану вайны. Аднаму з нямногіх, што засталіся жывыя і ўдзельнічалі ў баявых дзеяннях. Дзядуля накрыў стол, і разам з гасцямі пасядзелі, пагаманілі. Падаравалі грошы ў памеры 70 тыс.бел. руб. (мабыць крызіс у раёне, бо раней дарылі экектрапечкі, ды і дзядуля выкінуў на застолле значна больш грошаў). Але пытанне не ў гэтым – тут галоўнае сама ўвага, павага, памяць!
     І са мной у панядзелак здарыўся адзін вельмі прыемны выпадак. Я раніцай у панядзелак ехаў на працу ў Гродна. На забалацкім прыпынку разгаварыўся з жанчынай, якая прадавала квіткі. “Вы мусі, не тутэйшы? – запытала яна. – Да каго прыязджалі?” “Да свайго дзядулі, - адказваю, - Антона Міронавіча Янкоўскага, яму 85 споўнілася” “Ведаю, - усміхаецца жанчына, - добры чалавек, малады на свае гады, і жонка яго ўвесь час у школе працавала, прыемныя людзі…” Так прыемна было гэта чуць…
    Я жадаю свайму дзядулю пражыць яшчэ шмат год і ў шумнай кампаніі сыноў, унукаў і праўнукаў сустрэць свой 100-гадовы юбілей! Паглядзець фота можна ў маім фота блозе.

Фота-злачынца

2009-11-11T00:08:00.000+02:00

       У вёсцы Нача з’явіўся фота-злачынца – і імя яму Антон Янкоўскі. Толькі даведаўся я пра гэта пазней, але смеху было не менш. Складваецца такое ўражанне, што маразм для некаторых людзей – гэта іх звыклы стан паводзін. Але аб усім па парадку…
      Прыехаў я на гэтых выходных дахаты, прайшоўся ў нядзелю па вуліцам Начы з сваім новым фотаапаратам, пафатаграфаваў школу, касцёл, клуб, вуліцы і карчму. Асабліва мяне прывабіла разруха ў карчме. Балюча было глядзець, як за летнія месяцы карчма развалілася, як там брыдка і колькі там смецця. Але нават не гэта стала маёй асноўнай мэтай фатаграфавання. Хацелася захаваць помнік, яго канструкцыю на дадзены час – хто ведае, колькі яму засталося?..
      Пафоткаў і забыў… А на наступны дзень звоніць мне да дому старшыня доцішскага сельсавета, і пытае ў маіх бацькоў, што гэта іх сын Антон там фоткаў. Нейкі ананім расказаў ёй, што фоткаю я там рознае смецце, і потым на сайт збіраюся выкідваць! Потым загадала, каб я прыехаў і паказаў ёй усе свае фотаздымкі! Напужала, што раскажа пра ўсё старшыні райвыканкама і сказаўшы, што “агульнай размовы мы з вамі не змаглі знайсці” – паклала трубку. Размаўляла на павышаных тонах, і бацька ў такіх жа тонах адказваў ёй…
      Але ў чым жа тут праблема? Што такога дрэннага я зрабіў сваім фотаапаратам?.. А ўсё стара зразумела, пасля яе слоў, што карчма лічыцца ў іх “бясхозным будынкам пад знос”, а я фоткаю і падымаю на сайце праблему знішчэння архітэктурнага помніка рэспубліканскага маштаба. Яны не хочуць, каб я агучваў тое, што яны хочуць утаіць! Вось дзе сабака зарытая! І я зноў выпадкова раблюся галоўным “не годяем” Начы…
     Але на іх забарону і пагрозы, якія таксама мелі месца быць, як у мой бок, так і ў бок майго бацькі, я адкажу, што пра гэтую праблему будзе ведаць шмат людзей! Не пацярплю здзеклівых паводзін і прыказнога тону ў мой бак! А на іх словы, што я фоткаў смецце – адкажу: дык прыбярыце, каб не было чаго фоткаць! А той ананім, не будзем агучваць прозвішча, хай падавіцца сваёй нахабнасцю!
      Я чалавек, які любіць праўду, шануе гісторыю, і такія варожыя выклікі толькі узбуджаюць ва мне упартасць у змаганні за сваю правату! А ўсіх запрашаю пачытаць “Карчма: два крокі да небыцця…”

Замалёўка пра маму

2009-11-02T22:29:00.000+02:00

Нядаўна папрасілі дапамагчы і напісаць невялікі тэкст-замалёўку на тэму матулі. Вольны стыль. Мне ідэя спадабалася. Ды і натхненне наведала ў час, і словы паліліся. Мне так спадабаўся тэкст, што я вырашыў выкінуць яго на свой блог для агульнага прагляду. Гэты тэкст гучыць ад імя дзяўчынкі-студэнткі.

Пра маму

Мама… Позна ўвечар я збіраю сумку, каб з'ехаць на вучобу, а каля мяне кружыцца, клапоча мама… Яна ніяк не можа зразумець, што я вырасла, паступіла, закахалася… Яна па-ранейшаму ставіцца да мяне, як да маленькага дзіцяці! Усё турбуецца і глядзіць, каб я нічога не забылася, дае навучанні, і зноў паўтараецца… А я злуюся! Злуюся на яе стараннасць, на звыкласць званкоў і банальных пытанняў пра здароўе… Злуюся, калі яна кладзе мне цэлую сумку прадуктаў, якія ўсё роўна сапсуюцца, і цалкам не жадаю слухаць яе заўвагі па стыль маёй адзежы і спосабы самавыяўлення ў грамадстве! Я часта не разумею сваю маму, лаюся з ёй, крычу… Але заўсёды, калі стаю на платформе цягніка, раптам разумею, што мая мама для мяне - усё! Яна мая падтрымка, мая ўпэўненасць, маё сумленне і справядлівасць, а я - яе адлюстраванне! Яна падаравала мне жыццё, і я за гэта ёй бязмежна ўдзячная! А калі цягнік кранаецца, я заўсёды ледзь стрымліваючы слёзы шапчу ёй у трубку мабільнага тэлефона: "Мама, я цябе кахаю! І, ведаеш, у будучыні я жадаю стаць такой жа матуляй, як і ты…"

Life :( - ху*ня!

2009-11-02T22:25:00.000+02:00

Менавіта гэтыя словы хочацца сказаць на пачатку сваёй невялікая замалёўка на тэму мабільнай сувязі з загадкавым смайлікам! Цікава, гэта яны усміхаюцца сваім абанентам, альбо смяюцца з гэтых жа абанентаў??!! Колькі ўжо можна зрываць свае нервы з іх праклятым інтэрнэтам?! Калі вы прадаеце тавар, дык прадавайце якасны! У мяне мала часу, трэба шмат зрабіць, і выкінуць навіны на сайт Начы, даслаць людзям пісьмо тэрмінова, а для таго, каб зайсці ў інтернэт і хоць што-небудзь там зрабіць – табе патрэбна ў лепшым выпадку хвілін 20! Гэта ў лепшым! Колькі часу губляецца дарэмна, асабліва, калі час гэты распісаны па хвілінах! Проста жах! Я сёння еле пісьмо адправіў, а згубіў на гэта паўгадзіны! І гэта якасць! Ху*йня гэта!
Не ведаю, ці пачытае дадзены пост хтось з лайфа, але хачу сказаць, што дзякуючы гэтай мабільнай сувязі я больш за ўсё з’ядаю нерваў. І зараз пішу пост поўны злосці! Прабачце, за дрэнныя словы, але інакш якасць сувязі я не магу назваць. Цікава, а якія праблемы ў вас будуць з 3G інтернэтам, калі вы якасць гэтага не можаце забяспечыць!

“ФотаВока” – яшчэ адзін мой блог

2009-10-27T19:36:00.000+02:00

       Маё жаданне, якое выношвалася гадамі, - здзейснілася! Я набыў сабе фотаапарат Olympus E520 з двума аб’ектывамі Double Zoom Kit (14-42, 40-150 mm). Гэта жаданне фарміравалася доўгі час. Спачатку зламаўся мой стары фотаапарат, а рабіць фотарэпартажы для сайта Начы і асабістага альбома патрэбна было. Тут і ўзнікла думка набыць поўпрафесійны фоцік. Карыстанне чужымі фотаапаратамі, фотаздымкі на мабільны тэлефон – толькі ўзмацнілі маё жаданне. А калі купляць – дык якасны. Ні ў якім разе не “мыльніцу”. Проста, хочацца прафесійных, цікавых, рэзкіх фотаздымкаў – фотаздымкаў якасных. Часам бачыш такую прыгажосць, а фотапарат твой толькі ўсё псуе.
       Фотаапарат набыў, пазнаёміўся з маёй “новай каханкай” і ўжо паспеў зрабіць некалькі фотасесій. Адразу ж узнікла думка стварыць свой фота блог, і хутка яна была ўвасоблена ў жыццё. Так узнікла “ФотаВока” – блог маіх фотапрац, на які будуць выкідвацца фотасесіі з мерапрыемстваў, цікавыя фотаздымкі і імгненні з жыцця, фотасесіі маіх знаёмых і інш. Таксама мае фотаздымкі можна будзе паглядзець на сайце вёскі Нача. Далей у планах вывучэнне фота крытыкі па фатаграфаванні і фотаздымкам, удасканальванне сваіх ведаў у гэтай сферы і знаёмства з функцыямі майго фотаапарата.
        Запрашаю сваіх чытачоў на свой новы фота блог – “ФотаВока”. Спадзяюся мае працы вам спадабаюцца. А там, між іншым, ужо размешчана пара першых фотаздымкаў.

Верш для маёй матулі

2009-10-15T21:38:00.000+03:00

Гэты верш я прысвячаю сваёй матулі – Ірыне Тадэвушаўне Янкоўскай. Гэты верш я напісаў спецыяльна да Дня маці. Жадаю ёй шчасця, здароўя і доўгіх год жыцця, а мы будзем старацца дамоў вяртацца часцей, бо як пісаў П. Панчанка “трэба дома бываць часцей, трэба дома бываць не госцем”. (на фота мама ў маладосці)

Матулі

Мы забываем,
вылятаючы з гнязда,
як птушкі:
маці, дом, дзяцінства,
юнацкія гады.
Нас вабяць
гарады,
прасторы,
неабсяжнае жыццё,
неонавыя ліхтары
і перспектыва,
мар здзяйсненне.

Мы вылятаем
і імчымся ў вышыню,
як птушка,
сонца
дасягнуць
жадаем,
але як крылы нам
святло апаліць –
мы падаем
ў адчаі,
сябе губляем,
прагу да жыцця…

І толькі рэха
калыханкі
нагадвае,
што дома
нас чакае
маці.

І мы спяшаемся сказаць:
“За ўсе,
Матуля,
Вам вялікі Дзякуй!”

Life :( :( :(

2009-10-15T21:35:00.000+03:00

       Для мяне зараз мабільная сувязь Life - гэта не вельмі вясёлы, а нават даволі злы смайлік! Яна столькі нерваў мне папсула, што ўжо кіпіць! Хочацца выгаварыцца.
       Пачалося маё знаёмства з мабільнай кампаніяй Life з невялікай улёткі пра інтэрнэт. Мяне зманіў іх “Ітнэрнэт-серфінг”, дзе за 25 тысяч беларускіх рублёў ты атрымоўваеш 500 мегабайт інтэрнэттрафіка. Уладкаваўшыся ў Гродна на дзве працы, я задумаўся, што ноч патрэбна для высыпання, а не для інтэрнэт вандравання да 3-ох гадзін ночы (я карыстаўся паслугай МТС “Інтерн@йт”). Я падключыўся, і пачалося… У інтернэт заходзіш з трэцяй спробы, першыя дзве спробы – проста прападае сувязь, і цябе выбівае з інтернэта. Потым паўторы памнажаліся, даходзячы да 7-10, - і сёння хваля пералілася за краі. Каля 20 раз запар у мяне прападала сувязь: усе “палачкі” на мабільным проста чароўным вобразам знікалі, і мне казалі “нет обслуживания”. А мне трэба тэрмінова скачаць матэрыял і выкінуць на сайт і свой блог навіны. А тут – “запара”! Набіраю аператару, 20 хвілін (без перабольшвання) чакаю адказу, і ў выніку на мой запыт дзяўчына адказвае, што магчыма ў маім раёне вельмі шмат абанентаў зараз размаўляюць, таму я не магу знайсці вольны канал для сувязі. Яна просіць прабачэнне, і кажа, што маю праблему паставяць на разгляд, і хутка іх спецыяліст прыедзе і пратэстуе станцыю абслугоўвання. Мне, праўда, хочацца падзякаваць дзяўчыне за спакойную і вельмі прыемную размову, хаця, здаецца, праблемы гэта маёй не вырашыла. З рэшты, я не ведаю, бо калі мяне пасля размовы зноў у другі раз выбіла з нэта, я сеў пісаць дадзены пост, які хутка выкіну на свой блог.
       Вось іх 0 рублёў за хвіліну – усе гавораць і сетка перагружана! Хацелі, як лепей, а атрымалася – як заўсёды. Зрэшты з іх тарыфамі таксама не ўсё так проста, але пра гэта не будзем, гэта іншая гісторыя. Я лепей раскажу анекдот пра ўсе мабільныя сувязі (прабачце, што з дрэнным словам, проста інакш нельга), які прыдумаў сам:

        “Новы мабільны тарыф “Лёгка на*баць!”: без абаненскай платы, 0 рублёў у нутры сеткі і на іншыя аператары, 0 рублёў СМС і ММС – і ўсё роўна мы вас на*балі!”

          Хаця з мабільнай сувяззю лягчэй! Дзякуй, што вы ёсць : )-

На небе зоры

2009-10-15T00:57:00.000+03:00

На небе зоры,
Што свецяць путніку ў дарозе,
А госця сустракаюць на парозе,
І поўня бы ліхтар.

На небе зоры,
Мядзведзіцца каўшом ківае,
І млечны шлях цябе вітае,
Твой асвятляе твар.

На небе зоры,
Нібы дзіцяткі – у сям’і сусвета,
Іх бацьку моліцца планета,
Бо ён наш гаспадар.

На небе зоры
Асвятляюць
Беларускі край.

10 парад, каб пачаць размаўляць па-беларуску

2009-10-06T00:22:00.000+03:00

      Для ўсіх, хто б таксама хацеў перайсці размаўляць на родную беларускую мову, я б хацеў даць некалькі парад, якімі даводзілася карыстацца самаму.
     1) Самае галоўнае – гэта жаданне! Запомніце адну выснову: дасягнуць магчыма ўсяго – патрэбна толькі жадання! Калі яно ў вас ёсць, яно вялізнае і ажно вырываецца з грудзей – значыць трэба пачынаць.
     2) Цвёрда вырашыце: навошта вам гэта трэба? Паспрабуйце зразумець сваю матывацыю выбара беларускай мовы. Гэта вы павінны ведаць дакладна. Не лянуйцеся – запішыце на паперу галоўную мэту вашага перахода да беларускай мовы. Навошта гэта? (чытайце пункт 8) І паспрабуйце зразумець, наколькі гэта сур’ёзнае жаданне.
     3) Чытайце шмат беларускай літаратуры. З пісьменнікаў вельмі раю Ул. Караткевіча. У яго вельмі разнастайная, лёгкая і мілагучная мова. Акрамя гэтага чытайце ў газетах і часопісах артыкулы на беларускай мове, слухайце беларускамоўную музыку. Вы павіны акружыць сябе беларускамоўным тэкстам. Чым больш – тым лепш.
    4) Шукайце беларускамоўных людзей. Людзей, якія ўжо гавораць па-беларуску, альбо аднадумцаў, з якімі вырашыце, што хаця бы паміж сабой будзеце размаўляць па-беларуску. У вас павіна з’явіцца практыка.
    5) Едучы ў транспарце, проста блукаючы па вуліцы альбо пры якой іншай магчымасці – перакладайце аб’явы, плакаты, назвы з рускай на беларускую мову. У думках чытаючы тэкст аб’яў, адразу яго перакладайце. Па-першае, у вас з’явіцца магчымасць няхай у думках, але пагаварыць па-беларуску, па-другое, у вас папоўніцца слоўнікавы запас, таму што калі вы не ведаеце якога слова, то чытайце наступны пункт…
    6) Калі вам сустрэліся незнаёмыя словы, перакладу якіх вы не ведаеце, звяртайцеся да слоўніка. А яшчэ лепш, калі часам у вас ёсць кампутар, усталюйце сабе праграму руска-беларускага перакладчыка “Belazar”, які за некалькі секундаў выдасць вам адказ. (Праўда, ён таксама часам такія пэрлы выдае – не пужайцеся)
    7) Калі ў вас ёсць магчымасць, паспрабуйце змяніць асяроддзе. Напрыклад, паехаць (пераехаць) у які іншы горад, і пачаць там размаўляць толькі па-беларуску. Памятайце, новым знаёмым лягчэй прыняць вас беларускамоўным, чым мяняць звычкі старых знаёмых. Пазней вы можаце вярнуцца назад да былога кола знаёмых, вам будзе лягчэй з імі размаўляць па-беларуску, калі ў вас за плячыма ўжо адзін ці пяць месяцаў практыкі размовы па-беларуску.
    8) Не звяртайце ўвагі на людзей, якія будуць смяяцца з вас, здзекавацца. Не ўступайце з імі ў дыскусіі і сваркі. Гэта толькі пагоршыць вашу ўпэўненасць, парушыць цвёрдасць намеру. Уступаць у дыскусію магчыма толькі тады, калі вы дакладнае ведаеце, навошта вам гэта трэба (глядзіце пункт 2).
    9) Гаварыце, гаварыце, гаварыце – яшчэ адзін важны момант. Не думайце: “Сёння пагавару па-руску, а заўтра і паслязаўтра зноў па-беларуску”, “Ой тут калі пагавару па-беларуску пасмяюцца…” Калі пачалі размаўляць па-беларуску – размаўляйце, не прыдумвайце апраўданняў для самога сябе.
   10) Будзьце шчырымі, добрымі, заўсёды ўсміхайцеся – і паверце, людзі да вас пацягнуцца! Многім людзям хочацца пагаварыць па-беларуску, але няма з кім. Станьце для іх гэтай магчымасцю, і нас будзе больш. Гаварыце па-беларуску, і людзі прымуць вас беларускамоўным і будуць ганарыцца, што знаёмы з вамі.
    Пачніце размаўляць па-беларуску – і ў вас атрымаецца. Няхай сярод нас стане шмат людзей, якія размаўляюць па-беларуску!

Я размаўляю па-беларуску

2009-10-06T00:14:00.000+03:00

        Мы жывем у Беларусі, а размаўляем паўсюдна на “другой дзяржаўнай мове”. Чаму так адбываецца? Зрэшты, калі ўглыбіцца ў гісторыю, то адказ здасца простым: русіфікацыя, апалячванне, царызм ды савецкая ўлада – яны выдатна выканалі свае задачы! Руская мова стала паўсюднай, а беларускую можна сустрэць адно толькі ў кнігах, на старонках газет і часопісаў, ды часам у транспартным сродку пачуеш аб’яву прыпынку па-беларуску. Беларуская мова стала кніжнай…
       Людзям цяжка размаўляць па-беларуску, а некаторыя і ўвогуле яе не разумеюць. Вядома, іх можна зразумець… А яшчэ знаёмым робіцца становішча, калі жаданне размаўляць – свярбіць у нутры, а магчымасці – няма… альбо проста складана пачаць. Я разумею, вельмі цяжка казаць нешта па-беларуску, калі навокал – русізмы! А яшчэ цяжэй, калі навокал рускай мовы пры размове прытрымліваюцца твае сябры і знаёмыя, а яшчэ цяжэй пачаць, калі яны звыкліся з табой рускамоўным, а ты ім тут нешта па-беларуску кажаш. Цяжка… Але магчыма! І гэта не проста словы, а цвёрдая ўпэўненасць, якая грунтуецца на ўласным вопыце.
       Я сам доўгі час размаўляў па-руску, але аднойчы наступіў пераломны перыяд, да якога, праўда, я ішоў доўгі час…
        З дзяцінства мне пашанцавала: спачатку я вучыўся ў беларускай школе, а затым паступіў у Беларускі дзяржаўны універсітэт культуры і мастацтваў, дзе большасць прадметаў выкладалася на беларускай мове, а амаль усе пісьмовыя працы па спецыяльных дысцыплінах мы пісалі па-беларуску. Для мяне не было вялікай цяжкасці размаўляць па-беларуску, калі гэтага патрабавалі абставіны, але ў паўсядзённым жыцці я заставаўся рускамоўным грамадзянінам РБ. Толькі з часам я зацікавіўся традыцыйнай культурай Беларусі, мовай, беларускімі пісьменнікамі і паэтамі, з дзяцінства мяне натхнялі бунты і паўстанні, якімі наша зямля багата, а славуты Людвіг Нарбут галоўнакамандуючы паўстанцкіх войскаў з 3 мая 1863 года – родам з мясцін, дзе я правёў свае дзіцячыя і юнацкія гады. Я пачаў чытаць беларускую літаратуру, часопісы, слухаць беларускамоўную музыку – і ў нейкі момант у ва мне нешта хруснула: я зразумеў, што павінен размаўляць па-беларуску – я ж Беларус!!! Памятаю, у той вечар я напісаў першы верш на беларускай мове… і мова палілася!
         Напачатку было цяжка. Нязвыкла было гаварыць са сваімі старымі знаёмымі не па-руску. Затое размовы з беларускамоўнымі людзьмі для мяне былі – асалодай! Ужо на пятым курсе я ўсё часцей і больш часу размаўляў па-беларуску, а калі закончыў навучальную ўстанову – вырашыў, што поўнасцю перайду на беларускую мову. Цяпер у Гродна мяне іншага і не ведаюць. Я змог. Хаця, шчыра кажучы, часам здараюцца розныя сітуацыі, і для лепшага разумення адзін аднога даводзіцца пераходзіць на некаторы час зноў на рускую мову. Але самае галоўнае: я даказаў, што пачаць гаварыць па-беларуску – магчыма!
         Зараз я паступіў на завочна на беларускую філалогію, выкладаю фальклор і іншыя дысцыпліны ў каледжы па-беларуску, вяду сайт і свой блог на беларускай мове, размаўляю па-беларуску – і ўсё гэта для ўдасканальвання сваіх ведаў аб роднай мове, для развіцця беларускай культуры і традыцый, захавання спадчыны сваіх продкаў!

Публікацыя ў “Маладосці”

2009-10-06T00:06:00.000+03:00

У 9 нумары літаратурнага часопіса “Маладосць” упершыню былі надрукаваны мае вершы. Пісаць я пачаў з дзяцінства, спачатку на рускай мове, пісаў пераважна празаічныя творы, пазней з класа 8 пачаў пісаць вершы. З кожным годам уздасканальваў свае веды ў гэтай сферы. А ў Мінску на 3 курсе перайшоў на беларускую мову, і вось ужо 4 гады пішу творы толькі па-беларуску. Пішу як вершы так і празаічныя творы. За гэты час друкаваўся ў школьныя гады два разы ў часопісе “Рэпетытар” і “Воранаўскай газеце” (рускія вершы), пазней ў зборніках Беларускага дзяржаўнага універсітэта культуры і мастацтваў “Зямны дар” і “Альфабэт”, а таксама часопісе “Дзеяслоў”. Зараз у часопісе “Маладосць” надрукаваны мае 4 вершы: “Седзячы на ўзбярэжжы возера…” (прысвячаецца Начы), “Кахае”, “Я збудую сабе краіну…” і “Натхненне светлае маё…” (Прысвячаецца Вераніцы).
Пачытаць вершы, надрукаваныя ў “Маладосці”, можна на сайце вёскі Нача.

Ногі ля Стэлы

2009-09-23T01:20:00.000+03:00

На двух выхадных верасня давялося пабываць у Мінску. Пагулялі, з'ездзілі на "Рок за Бобров", на свяце горада пабылі, пагулялі ды папілі са знаёмымі піва на Нямізе. І на днях мне даслалі фотаздымкі з адпачынку. Адзін фотаздымак мне вельмі спадабаўся, захацелася выкінуць на агульны прагляд. Аўтар фотаздымку я. Глядзіце і пакідайце свае каментарыі!

Прысвячаецца Вераніцы

2009-09-11T00:14:00.000+03:00

“Пялёсткі шчыльна мы сплялі,
Як ружа і рамонак,
Адлегласці усе прайшлі –
Ты з Менску, я з Гародні!”
Гурт “Здань”

Кліча світанак цябе у дарогу:
“Гэй, небарака, праспіш ўсё жыццё!
Куры пантофлі клююць на парозе,
А ты на канапе глядзіш відыё.”

“Гэй, ты, лянота, - вятрыска смяецца, -
Колькі ўжо можна там пуза часаць?”
Толькі з-за печы ізноў раздаецца:
“Дай дзве хвіліны яшчэ падрамаць.”

Певень ў падмогу спявае дуэтам:
“Гэй, небарака, курэй пакармі!
Цэлую ноч прасядзеў ў інтэрнэце,
Зерне купіў, спампаваў мо мукі?”

Тут у гамонку ўступіў і сабака,
Кліча на вуліцу гаспадара:
“Нехта ідзе, з-за твайго, праўда, храпу
Я б развярнуўся і збег са двара.”

Гучна сакочуць і гаўкаюць хорам,
Толькі не хочацца хлопцу ўставаць.
Ўсё ён чакае, калі ў тэлефоне
“Пялёсткі” каханыя прагучаць!

Ода пра Нацкія таполі

2009-09-04T02:24:00.000+03:00

Гэтым летам на Нацкім стадыёне не стала таполяў. Гэта пустэча мяне натхніла на адзін жартоўны вершык, які, праўда, у першай версіі гучаў з крыху не цэнзурнымі словамі, а вось літаратурная версія. І так чытайце маю “Оду пра Нацкія таполі”

На полі таполі
А я на тым полі
Ляжаў з дзеўкай Оляй
Пад пятай таполлю.
Ноччу другою
Прыходзім мы з Оляй
На тое поле,
А ў наваколлі
Ветру раздолле –
Спілілі таполі!
Ах, Оля, Оля,
Як мы стабою
Будзем валяцца
У чыстым полі!

Будучы філолаг

2009-08-12T16:54:00.000+03:00

      Летась я паступіў на філалагічны факультэт Гродзенскага дзяржаўнага педагагічнага універсітэта імя Янкі Купалы па завочную форму навучання. Думка аб паступленні нарадзілася знянацку, але як аказалася, паступова фарміравалася ў маёй свядомасці цэлы мінулы год.
       Часам выкідваючы навіны на сайт вёскі Нача, сам не заўважаеш памылак, за рэдакцыяй беларускамоўных матэрыялаў, сваіх твораў даводзіцца звяртацца да філолагаў. Хочацца самому выпраўляць памылкі, ці дакладней сказаць, пісаць граматна. Тым больш, што апошнім часам мяне цікавіць напісанне эсэ, артыкулаў, кніг, і веданне мовы палепшыць якасць мастацкіх твораў, узбагаціць слоўнікавы запас. Да гэтага яшчэ можна дадаць, што ў мове закладзена генакод народа, а гэта непасрэдна звязана з фальклорам, што мне вельмі цікава. Гэты тры матывацыі далі штуршок да думкі, якія, як пісалася вышэй, нарадзілася знянацку. Як кажуць, прачнуўся раніцай і вырашыў, што трэба паступаць. Цвёрда вырашыў. Праўда, пазней трохі вагаўся, але заплаціўшы за медкамісію вырашыў, што 100% паступаю. Зрэшты, калі падумаць, то штуршком да гэтай авантуры стала Вераніка, ці дакладней яе падрыхтоўка да паступленне: самому захацелася.
         Толькі паспеў зарэгістравацца на тэсцірванне, проста вырашыў паступаць напрыканцы мая. А на падрыхтоўку было яшчэ менш часу. Вось тут можна сказаць “Вялікі дзякуй!” Вераніцы, за сумесную падрыхтоўку. Калі, напрыклад, мову я здаваў адносна сваіх ведаў, то па гісторыі Беларусі яна мне вельмі дапамагла. За два дні паўтору гісторыі мне пашчасціла пачытаць шмат тэм, якія ўвуніку патрапілі на тэсцірванні. А калі ўспамінаць само тэсцірванне, то мне было вельмі смешна чытаць першае пытанне: “Якое свята ў старажытных беларусаў было прымеркавана да зімняга сонцастаяння? Варыянты: Купалле, каляды, масленіца, гуканне вясны” Мне выкладчыку фальклору і не ведаць!!!!!
        У выніку беларуская мова – 58, а гісторыя Беларусі – 50.
         Далей падаў дакументы, з сярэднім балам атэстата – 8.7, і быў першым у спісе абітурыентаў. Хацелася б яшчэ ўзгадаць, што першую вышэйшую адукацыю ў Універсітэце культуры і мастацтваў атрымоўваў на платнай аснове, таму па закону маю права на другую вышэйшую паступаць на бюджэт. (На платнае другі раз не пайду.)
       Далей чакаў іспыт на беларускай літаратуры. Напярэдадні глянуў вачыма кнігу на бел.літу.,узгадаў некалькі імёнаў, каго ведаў слабей, і зноў пайшоў правяраць свае веды. Першае пытанне папалася пра Каліноўскага і “мужыцкую праўду”, якое я паспяхова адказаў, нават працытаваўшы ўрыўкі з першага нумару, затое другое пытанне ня ведаў (К.Чорны “Пошукі будучыні”). Я не чытаў гэты твор, таму і сказаць нічога не мог, але паспрабаваў вывесці камісію на ваенную тэматыку: Быкава, Брыля. У выніку – 7, і агульнае 26,5 балаў. Першы з абітурыентаў, а з 2 жніўня – студэнт.
      Зараз давядзецца сумяшчаць выкладчыцкую дзейнасць і студэнцкае жыццё, выкладанне і навучанне. А на фотаздымку я на лекцыі ў ГДКМ, разбіраем сцэнарый свята (ён на дошцы).

Ці з мог бы я?...

2009-08-12T16:49:00.000+03:00

        Знайшоў сёння на сваім кампутары некалі запісаныя разважанні. Перачытаў і зноў задумаўся над пытаннем… а зараз прапаную падумаць і вам:

       "Мяне часам вельмі натхняе адвага паўстанцаў, іх упэўненасць. Але вельмі страшна робіцца, калі пачынаеш уяўляць, як людзей забіралі з хат і яны не вярталіся. Проста знікалі. Яшчэ нядаўна паглядзеў перадачы пра савецкія часы, калі забаранялі рэлігію. Жудасныя кадры, як узрывалі касцёлы, цэрквы, як разносілі сцены танкамі. Проста знішчалі і забаранялі. Часам задумаешся, што імі кіравала. Чаму яны так рабілі. Гэта ж бесчалавечна! Як можна быць такім чалавекам. Можа мне гэтага не зразумець, таму што выхаваны на хрысціянскіх маральных прынцыпах. А тут навала… Кожны раз калі думаеш, то спыняешся на пытанні: што б зрабіў ты на месцы паўстанцаў, удзельнікаў Арміі Краёвай, партызан. Змог бы я вось так проста пайсці з хаты і сказаць, як некалі Людвіг Нарбут: “Пераможаным дахаты не вярнуся!” Ці змог бы я?.... Хто ведае… Напэўна, павіны прыйсці такія часы, якія б прымусілі цябе зрабіць выбар або ты за Радзіму, альбо моўчкі сядзіш ля печы з зачыненымі дзвярамі."

       А які выбар б зрабілі вы?...
       (На фота Людвіг Нарбут у часы паўстання, невядомае фота з кнігі Вітаўта Чаропкі “Лёсы ў гісторыі” )

Грыбнікі-ягаднікі

2009-08-12T16:40:00.000+03:00

Неяк ад няма чаго рабіць вырашылі з Веранікай прагуляцца ў лес за малінай. Захацелася мне наведаць свае юнацкія месцы. Некалі ў школьныя гады кожны год туды хадзіў. Прайшло каля 6 год, бацькі казалі, што там ўжо слабы маліннік, а мне захацелася праверыць. Вось мы і двінуліся ў падарожжа.
Як аказалася, маліны там, сапраўды, няма. Адзін хмызняк, усё зарасло… Таму набраўшы на дваіх паўтара-літра ягад вырашылі падацца ў грыбы. Але і тут на пачатку нас чакала расчараванне, пакуль мы раптам не натрапілі на адну палянку, і грыбы, як пасля дажджу, адзін за адным лягалі ў наша вядро. Вось некалькі цікавых фотаздымкаў з лясных прыгодаў.

Гэта часова. Я перажыву…

2009-08-12T16:37:00.000+03:00

Апошнім часам вельмі шмат навалілася. І добрага, і дрэннага. Шмат часу займала і думак. Не хапала часу за сайтам у поўную моц назіраць. Змяніліся нейкія планы, ідэалы, думкі, жаданні. Стоячы на ростанях, давялося выбіраць, накірунак далейшага свайго жыцця. Але раптам неяк паступова ўсё склалася ў адзін ланцужок і больш дакладней выкрышталізаваліся мэты і задачы, і тут як прарвала – зноў вярнулася натхненне: напісаў за адзін дзень некалькі пастоў для сайта і свайго блога, а самае галоўнае напісаў некалькі вершаў. Яны пакуль чакаюць рэдакцыі, але адзін з іх я выкідваю на агульны паказ, каб пачуць ваша меркаванне. Ён называецца “Гэта часова”.

Гэта часова.

Гэта часова:
Туга і нуда.
Дождж за вакном,
Ён таксама часовы,
Сыпле па даху,
Сцякае з вакна.

Гэта часова:
Разгублены позірк.
Свет бліскавіцы
Знікае ў нябыт,
Толькі паспее
З’явіцца на свет.

Гэта часова:
Няўпэўнены голас.
Грому раскаты
Страсаюць зямлю,
Быццам злуюцца,
Што ўмеем маліцца.

Гэта часова.
Я перажыву…

Медыцына forever!

2009-08-07T00:07:00.001+03:00

            Даўно нічога не пісаў, усё часу не хапала. Але зараз жнівень будзе трохі свабаднейшы, і на блогу з’явіцца шэраг пастоў, некаторыя з якіх даўно чакаюць, калі ж я дабяруся да клавіатуры свайго каханага ноўтбука. І пачаць я хачу з паста “Медыцына forever!”. Гэта пост пра набалелае, з надзеяй, што такая сістэма медыцыны толькі ў нашым г.п. Радунь.
             Пачалося ўсё раніцай, прачнуўся з бесперапынным кашлям, цяжка было дыхаць, балела галава… Было вельмі дрэнна, і маці прапанавала з’ездзіць у Радунскую паліклініку да тэрапеўта на праверку. Мы выгналі аўтамабіль і паехалі раненька ў паліклініку. Зайшлі і запыталі, ці доктар на месцы, на што нам адказалі, што сёння ён нас не прыме. Ён прымае толькі па запісу, а на сёння вольныя месцы скончыліся. Я кажу, што мне вельмі дрэнна, і хачу, каб ён паглядзеў мяне. Мне зноў адказалі, што не атрымаецца. “А калі пад’ехаць у бальніцу, там мяне паглядзяць?” – пытаю. “Не, - адказваюць. – у яе там 37 пацыентаў.” “І што рабіць мне?” – далей пытаю ў разгубленасці, на што атрымоўваю геніяльны адказ: “Едзце дадому і вызывайце хуткую дапамому”.
           Геніяльна! Захочаш праверыцца, ды хутчэй памрэш… У выніку я пад’ехаў на нацкі ФАП, там мяне без пытанняў праверылі, выпісалі таблеткі і параілі некалькі народных сродкаў, і я пайшоў да дому лячыцца. І ў гэты дзень у мяне нарадзіўся анекдот :
           “Прыходзіць пацыент да ўрача і кажа: “Доктар, я паміраю”. “Прыходзьце заўтра, мы паглядзім, чым зможам вам дапамагчы!” – адказвае доктар.
           На фотаздымку Радунская паліклініка.
          P.S.: (дадана пазней) Крыху пазней давялося зноў пабываць, толькі ў бальніцы, а не ў паліклініцы. Мяне прынялі, паслухалі, паставілі дыягназ, прапісалі лекі. Дзякуй таму доктару. Ведаеце, я зразумеў, што ў большосці ўсё залежыць ад людзей…

Па Гародні з усмешкай

2009-07-18T01:47:00.000+03:00

Жыву ў Гародні вось ужо каля года. Горад вельмі падабаецца. Тут утульна, лёгка,прыгожа, пахне старажытнасцю, паўсюль касцёлы. Горад-музей! Ні кроплі не шкадую, што не застаўся ў Менску. Гародня – гэта горад, дзе я адпачываю. Адныя толькі прагулкі па Нёману чаго каштуюць. Гэта так класна сядзець на беразе ракі, глядзець на хвалі і адпачываць…
На некалькі дзён у госці заехала Вераніка Язукевіч. Мы пагулялі па гораду. І, ведаеце, заўважылі столькі смешнага і падараксальнага, захацелася пра гэта напісаць і пасмяяцца разам з вамі. Некаторыя з парадоксаў атрымалася сфоткаць на сфой мабільны тэлефон.

1)У бальніцы
Давялося заехаць у адну з Гродзенскіх бальніц. Адзін з плакатаў на тэму СНІДа выклікаў у нас усмешку. Я не ведаю, можа я “пашляк”, але асацыяцыі, якія ў мяне з’явіліся, неяк не хочацца тут друкаваць. Лепей паглядзіце самі…

2) Курган славы

Вечарам першага дня пайшлі пасядзець ля Кургана славы. З’явілася думка залесці на верх, і не памыліліся, бо адтуль адкрыліся такія краявіды!!!!!! Шкада наш 1.3 піксельны мабільны не змог выхапіць усю прыгажосць. Мы паглядзелі, трохі пафоткаліся і прыселі на версе. Сядзелі, гаварылі, як раптам на нас наляцелі… майскія жукі! Не проста лёталі вакол, а як Гастэла немцаў – таранілі нас, “уразаючыся” ў валасы, рукі, ногі. Бедныя жукі, у іх напэўна было ліпеньскае абвастрэнне. Не хадзіце людзі на Курган без каскі!

3) На вуліцы дождж…

На наступны дзень з раніцы ліў дождж, і каля абеду, калі ён трохі сціх, мы вырашылі выйсці ў горад, але нават не думалі, што пападзем пад ЛІВЕНЬ. Мы залезлі ў тралейбус, і, здаецца, не ехалі па дарогах горада, а плылі па рэках! Так шмат выліла вады. Машыны часам свае колы хавалі ў вадзе, а выходзіць з тралейбуса даводзілася “у брод”. Навокал усё ператваралася ў рэкі ды азёры, пераходзіць якія людзі ўжо нават не спрабавалі – шыбавалі напрасткі па лужам. Вось два фотаздымкі, але самае цікавае здарылася трохі пазней: закончыўся дождж, і праз 3-4 годзіны ніхто б і не паверыў, што стаялі тут азёры вады: усё высахла!

4) Ваш талончык

Не, “канторы” мы не папаліся. Мы, як сумленныя грамадзянне РБ, прабівалі талоны. Проста падчас паездкі ў мяне з’явілася ідэя падзелу ўсіх гродзенскіх кантралёраў на тры катэгорыі (згодна назапашаным за год назіранням). 1 від – мажоры: яны носяць новыя сінія жылеты, і для іх не галоўнае, калькі затрымана зайцоў, галоўнае – яны ў жылетах, а гэта крута! Як у Мінску! 2 від – хапугі: яны звычайна ходзяць з бэйджыкамі, які яны майстэрскі хаваюць пад куртку або майку, а потым ходзяць па аўтобусу з поўнай упэўненасцю, што тут ёсць зайцы, і потым вядуць іх у хапун (аўтобус). Пазнаць іх дарэчы можна з далёк па дзьвум прыкметам: аўтобус на прыпынку і скапленне на пустым прыпынку вялікай колькасці жанчын! І 3 від – камсамольцы: іх можна пазнаць па чырвонай стужцы з надпісам “кантралёр” на руцэ. Што сказаць: думаюць мусі, што жывем яшчэ ў СССР.

5) Бумбокс у Гродна

Здаецца, гэта фраза хадзіла па Гародні каля месяца. Ніхто не ведаў, што там будзе выступаць яшчэ – галоўнае “бумюокс”!. Але пісаць я буду не пра канцэрт, хаця “бумбокс” малайцы, выклаліся! А пра пасля канцэртныя жарты. Нагадаю толькі для тых, хто не з Гародні. Нядаўна МТС арганізоўвала канцэрт “МТС запальвае зоркі” і запрасілі гурт “Бумбокс”. Мы з Веранікай потым ішлі да дому і нарадзілася некальмі такіх жартаў:
1.Людзей, якія наведалі канцэрт МТС можна было пазнаць па трох рэчах: шарыку, сцяжку МТС і музыцы “бумбокса” на мабільным тэлефоне!
2. Новая акцыя ад МТС: Збяры пасля канцэрта 30 парваных сцяжкоў МТС і атрымай у падарунак – сметніцу!!!!
3. Інспектар ДАІ:”Паважаныя кіроўцы аўтамбіляў, калі ласка, з’едзьце на тратуат, праезджая частка занята гледачамі з канцэрта МТС, якія расходзяцца па дамам!”

Вось так!

Разам з маразмам, або не рабіце, людзі, добрых спраў!

2009-06-26T00:47:00.000+03:00

      Дадзены пост па большай частцы – гэта роздум над жыццём! Можа вы не зробіце маіх памылак, альбо наўмысна будзяце іх паўтараць! Ды і для КГБ інфармацыя для развагі, хаця магчыма, ім усё роўна.
     З чаго пачаць? Напэўна, з “Нацкага краю”, які больш год таму мы арганізавалі, і які роўна год назад прыкрылі раённыя ўлады, заўважыўшы ў нашых справах апазіцыйны падаплёк. А можа і сапраўды было так: нейкая моладзь скучкавалася, зрабіла за ўласныя грошы майкі з выявай вёскі Нача, паставіла сметніцы, правяла конкурс на самы лепшы падворак, захацела адрамантаваць старым людзям плот і пакрасіць, даглядаць помнікі, папрасіла дапамогі і падтрымкі сваёй ініцыятывы ў раённе, а тут – “оградить от них детей!”. Во парадокс: захацелі зрабіць добрую справу, а тут аказаліся галоўнымі апазіцыянерамі. Канешне, нам пазней стала зразумела, што ў вёсцы завяліся Дзятлы, толькі стукаюць яны ілжэ-інфармацыю. Ды адкуль яны толькі гэта бяруць? За год столькі слухаў пусцілі, што аж страшна робіцца ад іх маразма! А мы вяртаемся да “Нацкага краю”. Такі маразм пачаўся, што бацькам пачалі казаць, што іх дзеці, якія былі з намі, з-за таго, што з намі “звязаліся” могуць потым не паступіць, што яны папорцяць жыццё… Ажно страшна робіцца!
       “Нацкі край” мы звярнулі і думалі, што ўсё скончана, ды не, здаецца, усё толькі пачынаецца. Захацелася мне неяк прывесці ў Начу сваіх студэнтаў і пазбіраць фальклор, дык за нашымі крокамі сачыла КГБ: усё тэлефанавала і дапытвала, дзе мы і што зараз робім! Смешна! А тое, што стаў самым знакамітым чалавекам ў вобласці, маё прозвішча ведаюць у абвыканкаме, а дырэктар каледжа, дзе я працую, вызывае мяне і пытае, што там за святы я ў сваёй вёсцы раблю!!! А я і сапраўды прапанаваў сумесна з школай, клубам і касцёлам адсвяткаваць 480-годдзе Нацкай парафіі, і столькі нерваў сабе ўжо з’еў, што няма больш ніякага жадання нешта рабіць. Прыехалі, і намякнулі, што нічога не атрымаецца… ( не будзем удаваццаў у падрабязнасці).
       Калі гэта скончыцца – не вядома. Па вёсцы такія слухі ходзяць, што ажно за галаву бярэшся ад магчымасці такое прыдумаць! Хаця бы плётка пра тое, што мяне выганяюць з каледжа і я напрашваюся ў роднай школе ўзяць некалькі гадзін факультатыва! Маразм! А пайшло ад таго, што ў гэтым годзе па просьбе дырэктара арганізаваў каманду КВЗ “Крута!”, і мы папалі на вобласць, стварыў з дазволу дырэктара аб’яднанне маладых карэспандэнтаў, якія сочаць за навінамі для сайта, і пагаварыў з дырэктарам, каб на наступны год па сумяшчэнню афіцыйна весці кружкі ў школе і атрымоўваць за гэта грошы, тым больш, што КВН можа стаць вельмі перспектыўным. Усё роўна буду гэтым займацца, чаму б паралельна не атрымоўваць грошы, а тут – маразм! Ці ўзяць, што з-за маёй “апазіцыйнасці” ўжо пацярпелі два чалавекі, мае сябры, атрымалі адмоўны адказ на пэўныя запыты. У прынцыпе, (не хачу падрабязна пісаць пра гэта) ім та ўсё роўна, казалі, і без гэтага усё атрымаецца, але мне крыўдна, што з-за нечага маразма людзі пакутуюць.
          Але кропкай кіпення, якая прымусіла напісаць дадзены пост была нядаўняя навіна. На сайце вёскі Нача, адміністратарам якога я з’яўляюся, напісалі нядаўна пра аднаго вельмі добрага і паважанага чалавека, а яму далі “наганяю”, што інфармацыя пра яго вывешана на НАШЫМ САЙЦЕ, што ён мае зносіны з “молодёжью не той ориентации”. Добра, на “арыентацыю” я закрываю вочы, але пры чым тут сайт вёскі Нача? Хай мне хто-небудзь хоць адну апазіцыйную навіну на сайце знойдзе! Хоць што супрацьзаконнае!!!! Канешна, уся справа ў ва мне! Вось такі я “редиска”, раблю адно добрыя справы, а аказваецца не ўпісваюся ў нечы фармат. І не ведаеш, на каго крыўдаваць: на дзятлаў, КГБ, ці на свой інтызіазм і задор? Што не робіш – усе не так!!!
           Накіпела… вось такія справы… А ведаеце, зараз друкую тэкст і разумею, чаму людзі з’язджаюць за мяжу. Там можна сябе рэалізаваць. Любыя твае задумы яшчэ падтрымаюць! А тут замест падтрымкі – “тварам у гаўно”! І хто вінаваты? Толькі ты сам…
          Так што, людзі, не рабіце добрых спраў, жывіцце моўчкі і прыстасоўвайціся, піце гарэлку і ешце сала з хлебам. Нікому навокал нічога не патрэбна. Задумайціся…

Свята на Нацкім возеры

2009-06-23T01:21:00.000+03:00

На гэтыя выхадныя сабраліся невялікай кампаніяй на Нацкім возеры, каб адсяткаваць Дзень Нараджэння Віктара Урублеўскага, майго аднакласнікі. Хацелі выкінуць прамы рэпартаж з возера, але падвяла батарэй у Ноутбуку. Таум толькі зараз пішу пра свята. Асноўнае, што хацелася сказаць – гэта тое, што добра і культурна адпачыць можа кожны, патрэбна толькі жаданне.
Сабралася нас чатырох: я, Вадзім Янушкевіч, трохі пазней падыйшла Вераніка Язукевіч і сам выноўнік свята – Віктра Урублеўскі. А таксама да нас падплыў лебядзь, якому мы далі мянушку Саня. Ён як звычайна папазірваў для фотаапаратаў. Мы ўладкаваліся ля бісеткі, паставілі намёт, зрабілі шашлычок. Пагамагнілі, пажартавалі, падарылі падарункі, а пазней завалілі спаць у намёт. Такі стыль светкавання сярод нас робіцца вельмі папулярным. Гэта нашмат цікавей, чым проста пасядзець дома, альбо за вуглом клуба пацягнуць “з гарла”. Тым больш прырода спрыяла. А цудоўны розавы закат толькі ўпрыгожыў наша свята. Шкада, што не было фатаапратата, і фоткалі гэту прыгажосць на мабільныя тэлефоны.
Пасядзелі цудоўна, наеліся шашлыка, паспалі на свежым паветры! Свята атрымалася! А як ствараць свята для саміх сябе напішу пазней!

Віктар ставіць намёт

Віктар і Вадзім рыхтуюць стол

Лебедзь Саня прыплыў павіншаваць

Вераніка нясе ружы, каб павіншаваць

Ружовае неба ў падарунак

Фотаздымкі Антона і Вадзіма

Аўтаспын: адкрыццё сезона

2009-06-18T00:58:00.001+03:00

Катацца аўтаспынам прывучыўся на апошніх курсах вучобы ва універсітэце. Спачатку катаўся зрэдку, а на пятым курсе, калі дыплом быў гатовы, засталіся толькі іспыты, а ў Начы ўзнікаў “Нацкі край” і я стаяў у падрожжы яго стварэння – даводзілася вельмі часта ездзіць да дому. А 200 км – гэта адлегласць! Тады і прывык да аўтаспына. Дабіраўся з Менску да Ліды хутка, вось з Ліды да Радуні часце аўтобусам ездзіў. За час такіх падарожжаў давялося сустрэцца з многімі людзьмі, пагаманіць, і ведаеце, што саме цікавае: з большасцю з людзей знаходзіў агульных знаёмых: то лепшы сябра кіроўцы быў ксёндз, які некалі мяне хрысціў, то сустрэў мужчыну, які раней працаваў старшынёй калгаса ў Начы, а зараз жыве ў Шчучыне, і я добра ведаю яго пляменіцу Аксану Янковіч. Такія вось супадзенні.
Пазней, пачаўшы працаваць у Гродна, першы час таксама едзіў аўтаспынам да дому. Толькі тут было крыху цяжэй. Па дарозе ад Гродна да Радуні даводзілая часам мяняць каля 5-6 аўтамашын, зрэду даязджаў на адной ці двух. Вось і нядаўна так склаўся лёс, што давялося ехаць дадому аўтаспынам. На шчасце ў кармане ляжаў фотаапарат, і я не стрымаўся, каб не сфатаргававаць краявіду мястэчкаў, якія ў гэты раз сталіся перасадачнымі пунктамі.
Выяхаў з Гродна я каля гадзіны. У гэты раз мне шанцавала, і паўсюль я прастаяў не болей пяці хвілін. Першым з Гродна мяне падкінуў мужчына на грузавым аўтамабілі. Ён ехаў да вёскі Сіняўка, што ля самых Азёр, але, дзякуй яму, зрабіў невялікі круг і падкінуў да аўтавакзава ў Азёрах. Гэта вёска папулярна сваімі вялізнымі азёрамі, што, хутчэй за ўсё, і стала прычынай паходжання назвы. Але тут маецца яшчэ славутасць – касцёл і царква стаяць на адной плошчы адзін побач з другім. Гэта вялікая рэдкасць, але носіць вялікую сімвалічнасць паяднання каталіцкай і праваслаўнай веры.

А гэта запраўка, якая знаходзіцца за Азёрамі і адкуль звычайна я далей аўтаспыню.

Тут мяне падкінула маладая жанчына з прыкладна шасці гадовым сынам. У яе не стала мужа, і зараз ёй адной даводзіцца выхоўваць сына. З ёй мы пагаварылі пра набалелае: цяжкасці ў выхаванні, малыя зарплаты, адсутнасць падтрымкі з боку дзяржавы і надзеі на лепшае. Яны падкінулі мяне да г.п. Астрына (заўсёды думаў, што пішацца Астрыно а не ..на, аказваецца наадварот). З помнікаў архітэктуры мяне тут захапіў касцёл, помнік Алаізе Пашкевіч (Цётка), які стаіць ля школы. На колькі я ведаю, Алаіза вучылася ў гэтым мястэчку. І проста ўразіў помнік “вялікаму і слаўнаму” Леніну, які стаіць пасярод закінутага пустыра. Да, дзядя, бачна праходзіць твой час…

Наступны спадарожнік – негаварлівы мужчына, які падкінуў мяне да вёскі Хадзілоні. Дарэчы, нейкае зачарованае месца. Колькі еду аўтаспынам гэтым маршрутам ў большасці заўсёды давозяць да Хадзілонь.

Потым да Радуні ехаў разам з пажылым музчынам літоўцам. Ён ехаў дахаты ў Вільню. Размова выдалася вельмі цікавая і вясёлая: пра Беларусь, асабістае жыццё (ён казаў, што жанніцца мне час, але даў наказ, не браць абы-каго) і падарожжы.
Пасля Радуні дарога ўжо была блізкая. Давязлі мяне да вёскі Алякшышкі, а адтуль ужо і вежы нашага касцёла віднеюцца…

Прыязджайце ў наш прыгожы нацкі край!

Смачна есці!

2009-05-14T12:29:00.000+03:00

Завёў свой блог, але, здаецца, трохі ў не падыходзячы час. Пра столькі хочацца тут напісацць, столькі тэм асвяціць, а ўсё не хапае часу… “Нацкаму краю” споўніўся год, а артыкул пра гэтую авантурную ініцыятыву ніяк не магу скончыць, колькі вострых, парадаксальных і проста цікавых тэм хочацца абмеркаваць, а не даходзяць рукі. Усё няма часу… Па-першае, сайт вёскі Нача адымае шмат часу (але гэта пазітыўна), па-другое, праца ў каледжы, зараз на пару з яшчэ адным рэжысёрам і групай 307 рыхтуем “апошні званок”, па-трэцяе, выпусцілі газету “Наччанін”, зрабіў шмат фотасэсій у Начы, якія можна будзе хутка пабачыць на сайце вёскі Нача, ды да гэтага яшчэ пішу сцэнарый на выпускны ў Нацкай школе, паралельна збіраю матэрыял да кнігі пра Нацкую парфію, размаўляю з старымі людзьмі… Спраў – заваліся! Вось, выказаўся, стала лягчэй…
Толькі напісаць я думаю пра іншае.
Беларусь заўсёды славілася і славіцца сваёй гасціннасцю. Куды б не зайшоў, паўсюль цябе пасадзяць за стол, накормяць, напояць і спаць пакладуць. Апошняе аддадуць, госцю не пашкадуюць. А асабліва калі ты зайшоў у госці ў вёсачцы – на стале ўсё, як кажуць, “сваё”, дамашняе: вяндліна, сала, бульбачка, агуркі, салянка ды “бутыль” гарэлкі. Ці маецца такая традыцыя: як засмажылі вепрука, прадалі цялушку альбо пасадзілі бульбачку – абавязкова за стол: каб жывёла добра пасвілася, бульбачка расла, а свежанінка смачна елася. Люблю вясковую ежу. Яе ніколі не вымяняеш на паўфабрыкаты! А ведаеце, раней у беларусаў на пажаданне “Смачна есці” заўсёды адказвалі – “Так трэба!” (ніякіх “дзякуй”!), а гэта забылася… Праўда, некаторыя мае знаёмыя ўжо добра ведаюць гэтую звычку, і заўсёды з усмешкай на твары адказваюць мне: “Так трэба!”
Не будзем забываць сваё нацыянальнае, беларускае. Давайце гэта берагчы, развіваць, шанаваць, перадаваць наступным пакаленням, каб яны не глядзелі дзікімі вачыма, калі з імі раптам хтось загаворыць па-беларуску…
А гэта некалькі фотаздымкаў на тэму “Смачна есці!” са стала майго дзядулі Антона з Забалаці

Ажно сліны цякуць… Таму, смачна есці, паважаныя!

Натхненне. (роздум над уражаннямі)

2009-05-05T12:35:00.000+03:00

Унутры як быццам бы нешта шукае выйсце. Нібыта нейкая энергія чакае свайго пераўвасаблення. Пачуцці, атрыманыя ад прагляду фільма, ад думак і высноў, збіліся ў адзін невялікі згустак, які разрастаецца і вось-вось узарвецца, выляціць на волю з-за кратаў свядомасці. Ты возьмеш у рукі асадку і пачнеш пісаць. Проста пісаць, нібыта ў гэты момант нехта звыш кіруе табой, нібыта ты патрапіў пад струмень з космасу, які ўзбагачае цябе словамі, вобразамі, думкамі, надзяляе тваю свядомасць тым цудам, якое ўсе людзі называюць – талентам. Ты пішаш, таму што табе так наканавана зверху, ты нібы выконваеш іх жаданні, ты нібы сродак для перадачы інфармацыі. Сродак, праз які Бог дасылае людзям веды, надзяляе іх верай і надзеяй. Свае думкі ён перадае праз струмень у тваю свядомасць – і ты пішаш, бо гэта прагне выхаду, прагне свабоды. Яно як быццам бы нараджаецца тут і адразу – і ўзнікае твор. Твор, мэта якога нешта змяніць у нашым няпростым жыцці…
Інакш быць і не можа. Талент, дадзены Богам, а натхненне - гэта ўсяго толькі механізм ператварэння энергіі ў тэкст, напісаны на аркушы паперы чорным чарнілам.

Па-за кадрам сайта вёскі Нача

2009-05-05T12:27:00.000+03:00

Я прывык, што, калі куды ідзеш, бываеш на нейкай імпрэзе, робіш фотарэпартаж – заўсёды робіш шмат фотаздымкаў, пры чым некалькі копій аднаго і таго ж месца. Зразумела, што з 20 фотаздымкаў свет пабачаць толькі 2-3. Астатнія застануцца ляжаць у асабістым архіве. Так атрымоўваецца і з фотаздымкамі сайта в. Нача. З 100 фотаздымкаў у інтэрнет патрапляюць 10-20. Так бывае заўсёды. Адны – не атрымаліся, другія – не да месца, а трэція – уласныя. Не ведаю, як наконт першых і другіх, а асабістыя пабачаць свет, і менавіта зараз.
Фотаздымкі, змешчаныя ніжэй, - гэта вынік падарожжаў па нацкаму краю.

Касцёл на далоннях

В. Шаўры, пахаванне ся'мі Нарбут

В.Шаўры, помнік паўстанцам 1863г

Бялюнскі камень

Папаўненне ў сям’і

2009-05-04T20:11:00.000+03:00

У сям’і маёй папаўненне. Толькі, напэўна, не ў тым сэнсе, пра які вы падумалі. У нас тыдзень таму вылупілася 7 куранятак. Ды і пісаць я пра гэта не думаў, але вельмі спадабалася некалькі фотаздымкаў. А яшчэ ўспомнілася песня гурта “Крамбамбуля”: “Вы малыя кураняткі, дзеткі белай куркі-маткі”. Глядзіце. Вось мае кураняткі.

Мая Радзіма

2009-04-30T18:26:00.000+03:00

Сваёй Радзімай лічу вёску Нача. Як кажуць не тая Радзіма, дзе нарадзіўся, а тая, дзе вырас. А вырас я ў ваколіцах Начы, якім часткова павіннен сваім выхаваннем. Бо гэтыя землі надалі мне шмат якасцей, асабліва – прывілі любоў і пашану да сваёй Радзімы. Край багаты на патрыётаў не можа нарадзіць здрадніка! Таму адзін з сваіх вершаў я прысвяціў роднай вёсцы Нача.

Мая Радзіма.

Седзячы на ўзбярэжжы возера
і пазіраючы на стромкія вежы касцёла,
між іншым падумаеш,
што твая Радзіма – гэта месца,
куды цябе цягне сэрцам.

Прысутнічаючы на імшы,
або гледзячы на старыя,
аброслыя мохам помнікі –
узгадаеш продкаў,
якія памерлі за тваю Радзіму.

Прайшоўшы па вуліцах вёскі,
пачуўшы ціхія размовы бабулек
і ўбачыўшы светлыя твары дзяцей –
адчуеш, што твая Радзіма
яшчэ дыхае навакольным паветрам.

І, нарэшце, прысеўшы ля крыжа,
што стаіць ля ўезду ў вёску,
і акінуўшы вокам усю яе прыгажосць –
годна вымавіш у слых
яе велічнае імя – Нача.

А гэта фотаздымкі мясцін, пра якія я пісаў у вершы.

Запрашаю на персанальны сайт Начы. Тут вы зможаце падрабязней з ёй пазнаёміцца.
http://nacha.ucoz.org/

Пра мяне, прыгожага.

2009-04-30T18:05:00.001+03:00

         Я – Янкоўскі Антон Юр’евіч. Гэта мой персанальны блог. Тут я буду выкідваць нейкую інфармацыю пра сябе, свае творы, свае роздумы і разважанні, падзеі, якія адбыліся са мной, маімі сябрамі, альбо ў якіх я прымаў удзел. Гэта больш гістарычна-пазнавальны блог, зроблены з матывацыі данесці да Вас, мае чытачы, нейкую гістарычную інфармацыі альбо абмеркаваць тэму.
        Пісаць я люблю з дзяцінства. Пішу прозу, вершы, эсэ, артыкулы, і дадзены блог будзе для мяне матывацыяй развіваць свае пісьменныя здольнасці. Кожны выбірае, хто ён у першую чаргу, а хто ў другую. Я, напрыклад, першапачаткова – драматург, пісьменнік, па-другое – рэжысёр, затым – краязнайца, фалькларыст (як гэта яшчэ можна назваць?). А затым усё астатняе.
        Мая караценькая аўтабіяграфія:
        Нарадзіўся 29 сакавіка 1986 года ў вёсцы Енчы Воранаўскага раёна ў сям’і настаўнікаў (бацька 16 год працаваў дырэктарам Нацкай школы). Маю два брата – Андрэй і Аляксандр. У 1991 годзе пераехалі з сям’ёй у в. Нача, дзе жывем і да гэтага часу. Тут жа пайшоў у школу, якую паспяхова скончыў у 2003 годзе. Падчас вучобы ў школе стварыў свой тэатр “Silentium”. Мы тады рабілі пастаноўкі на Новы год, Вечар сустрэчы, іншыя святы, нават ездзілі на раённы агляд, дзе нас адзначылі. У 9 класе на раённым конкурсе “Вучань года” атрымаў дыплом у намінацыі “Вучань-арыгінал”. З 2003 па 2008 гады з’яўляўся студэнтам Беларускага Дзяржаўнага Універсітэта культуры і мастацтваў кафедры “рэжысура свят і відовішчаў”. Куратары Мароз Валеры Пятровіч і Камінскі Аляксей Якаўлевіч. Друкаваўся ва універсітэцкім зборніку “Зямны дар” (суполка БУКет) і “Альфабэт”. А таксама ў часопісе “Дзеяслоў”.
         Зараз працую выкладчыкам тэатральных дысцыплін у Гродзенскім Дзяржаўным каледжы мастацтваў. З’яўляюся адміністратарам сайта вёскі Нача, адказны за навіны і папаўненне сайту. Збіраю матэрыял па гісторыі Нацкай парафіі, які хутка выльецца ў кнігу.